“สอบ? เร่งมันออกมา?” เม่าจิ้งขมวดคิ้วมองผมด้วยความสงสัย
ผมพยักหน้า “ใช่ พรุ่งนี้ฉันมีสอบวิชาเภสัชวิทยา ไอ้ตัวนี้คงไม่ชอบขนมพวกนี้แน่ๆ เพราะงั้น…ในเมื่อมันอยากเล่นงานคน งั้นฉันจะไปเป็นเหยื่อล่อเอง ฉันจะไปยืนคอยอยู่หน้าห้องน้ำ ถ้ามันออกมา นายรีบปิดทางหนีของมัน เราจะบุกโจมตีหน้าหลัง!”
แต่เม่าจิ้งขมวดคิ้วแน่น “แบบนั้นอาจไม่ได้ผล ปราณต้นกำเนิดของเราสูงกว่าคนธรรมดา มันสามารถรับรู้ได้ ถ้านายไปเป็นเหยื่อล่อ มันจะยิ่งไม่ออกมา”
แต่ผมกลับยิ้มด้วยความมั่นใจ “ไม่ต้องห่วง ฉันมีวิธี!”
พูดจบ ผมหันหลังเดินออกไปทันที
แม้เม่าจิ้งจะไม่รู้ว่าผมคิดจะทำอะไร แต่เมื่อเห็นผมลงมือแล้ว เขาก็ทำตามแผนที่ตกลงกันไว้ ซ่อนตัวอยู่หลังหินก้อนใหญ่โดยไม่ขยับ
ผมมาถึงหน้าห้องน้ำ ก่อนจะฉีกซองมันฝรั่งทอด แล้วกินเสียงดังเพื่อเรียกความสนใจ
อาจารย์เคยบอกประโยคหนึ่ง ซึ่งผมคิดว่ามันใช้ได้ดีในตอนนี้
‘หากตกปลาไม่ได้ แสดงว่าเหยื่อยังไม่น่าสนใจพอ’
ในเมื่อขนมไม่สามารถล่อมันออกมาได้ ผมก็ต้องเพิ่มแรงจูงใจให้มากขึ้น
เจ้าทารกวิญญาณต้องการเล่นงานคนใช่ไหม ถ้าอย่างนั้น ผมจะยื่นโอกาสให้มันเอง
หลังจากกินไปสองคำ ผมหยิบกระบี่กระดูกปลาออกมา กรีดฝ่ามือซ้ายเป็นรอยแผลตื้นๆ เลือดสดๆ ไหลลงมาตามปลายนิ้ว และหยดลงบนขนมที่โปรยไว้
ทันทีที่กลิ่นเลือดฟุ้งออกมา เสียง “กึก…กึก…” ก็ดังมาจากภายในห้องน้ำ
