แต่เมื่อหันไปมองห้องน้ำสาธารณะ ภาพที่เห็นนั้นแตกต่างออกไป
ตัวอาคารที่ดูธรรมดา ตอนนี้กลับมีไอสีดำทะมึนลอยขึ้นจากซอกไม้ที่ปิดตาย มันเล็ดลอดออกมาเป็นสายๆ ให้ความรู้สึกชวนขนลุกอย่างบอกไม่ถูก
ผมกับเม่าจิ้งสบตากันก่อนเริ่มปฏิบัติการ
ผมนำขนมทั้งหมดที่ซื้อมาวางกระจัดกระจายไปตามทางเดินหน้าห้องน้ำ เพื่อใช้เป็นเหยื่อล่อ แถมยังโยนอมยิ้มสองอันเข้าไปด้านใน เพิ่มแรงดึงดูดให้มันออกมา
ขณะมองลอดเข้าไปด้านใน กลิ่นอายอาฆาตยังคงหนักแน่น สายหมอกดำคละคลุ้งจนมองไม่เห็นตัวทารกวิญญาณ
หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ผมจึงรีบไปซ่อนตัวอยู่กับเม่าจิ้ง
ขนมมากมายขนาดนี้ ถ้ามันเป็นเด็กจริง ผมไม่เชื่อว่ามันจะไม่ออกมากิน…
ต่อจากนี้คือการรอคอย
เพราะมันซ่อนตัวอยู่ในทางระบายน้ำด้านล่าง เราไม่สามารถเข้าไปถึงตัวมันได้โดยตรง
ดังนั้น วิธีเดียวที่เราจะจัดการมันได้คือล่อมันออกมาแล้วเผด็จศึกทันที
แต่…มันจะออกมาเมื่อไร นั่นเป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้
เรารออยู่ตั้งแต่สี่ทุ่มครึ่ง จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงตีหนึ่งครึ่ง
ระหว่างนั้น สิ่งที่เราเห็นมีเพียงเงาดำโผล่ออกมาแวบหนึ่ง หยิบอมยิ้มสองอันแล้วหายกลับเข้าไป
หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก มันไม่ยอมออกมาอีกเลย
“เม่าจิ้ง ไอ้ตัวนี้มันระวังตัวเกินไป รอแบบนี้คงเสียเวลาเปล่า พรุ่งนี้เช้าฉันมีสอบนะ ฉันว่าเราต้องหาวิธีเร่งให้มันออกมา”
