ผมเดินออกจากห้องพักฟื้น ส่ายหัวเบาๆ
คนเราบางครั้งก็นำภัยมาสู่ตัวเองโดยไม่รู้ตัว
ไปตั้งแคมป์ในสุสานร้างตอนกลางคืน จะให้ผมพูดอะไรได้อีก
อาจารย์ยืนรออยู่ด้านนอก เมื่อเห็นผมเดินออกมา เขาถามขึ้น “จะกลับไปที่มหาวิทยาลัยหรือไปที่ร้านของฉัน”
“ไปที่ร้านอาจารย์ดีกว่า!” ผมตอบทันที
อาจารย์พยักหน้ารับ ก่อนเดินนำออกไป
ผมไม่ได้กลับไปที่มหาวิทยาลัย เพราะช่วงนี้ไม่มีเรียน เนื่องจากอีกสองสัปดาห์จะถึงช่วงสอบปลายภาค
ถ้าผมสอบผ่าน ภาคการศึกษาหน้าก็ต้องไปฝึกงานเลย
ดังนั้น ช่วงเวลานี้ผมจึงมีโอกาสได้อยู่ที่ร้านของอาจารย์และเรียนรู้เพิ่มเติม
โดยเฉพาะวิชาสายฟ้า ไม่ใช่แค่ดูเท่ แต่มันยังทรงพลังมาก
อาจารย์พาผมออกจากโรงพยาบาล แต่แทนที่จะกลับร้านทันที เราแวะไปที่ธนาคารใกล้โรงพยาบาลก่อน
ค่าตอบแทนจากงานครั้งนี้ได้รับมาเรียบร้อยแล้ว
ตามที่อาจารย์บอกไว้ จำนวนเงินทั้งหมดคือหนึ่งล้านเต็มๆ
เขาโชว์เช็คให้ผมดู
แค่ผมได้เห็นก็ตื่นเต้นจนใจสั่น นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมเห็นเช็คมูลค่าสูงขนาดนี้
ด้วยจำนวนเงินที่มากขนาดนี้ เมื่อไปถึงธนาคาร เราจึงได้รับการบริการในระดับลูกค้าวีไอพี
หลังจากอาจารย์แลกเช็คเป็นเงินสดเสร็จ เขาก็หันมาถามผม “เอาบัญชีธนาคารมาสิ นายช่วยงานเยอะ ฉันจะแบ่งให้หน่อย”
ผมไม่ปฏิเสธ ผมยังเจ็บอยู่จนถึงตอนนี้ ก็เลยยื่นเลขบัญชีให้ไป
ไม่กี่นาทีต่อมา ยอดเงินในบัญชีของผมก็เพิ่มขึ้นมาหนึ่งแสนหยวน
