วะเดียวกัน ไม่มีช่องว่างให้มันตั้งตัว
ครั้งนี้มันหลบไม่ทัน
เสียง “ฉีก!” ดังขึ้น ตะขอเหล็กของผมทะลวงเข้าที่ชายโครงขวาของมันโดยตรง
“อ๊ากกกก!”
เสียงกรีดร้องดังสนั่น มันเจ็บปวดจนร่างบิดเกร็ง
มันสะบัดกรงเล็บกลับมาตะปบไหล่ซ้ายของผม ทิ้งรอยเล็บลึกสามเส้น เลือดพุ่งกระฉูด
แค่เพียงนิดเดียว กรงเล็บนั้นเกือบจะฉีกหลอดเลือดใหญ่ที่ลำคอของผมแล้ว
แต่ผมไม่มีเวลาใส่ใจความเจ็บปวด
มือขวากระชากตะขอเหล็ก ดึงร่างมันเข้ามาใกล้ ก่อนจะคำรามลั่น “ตายซะ!”
พูดจบ ผมใช้มือซ้ายที่ชุ่มไปด้วยเลือดหยิบยันต์สะกดวิญญาณออกจากอกเสื้อ
เสียง “ปึบ!” ดังขึ้น เมื่อผมกระแทกยันต์ใส่หน้าผากของมัน
การต่อสู้อย่างบ้าคลั่งของผมทำให้มันตั้งตัวไม่ทัน
ยันต์ระเบิดดังเปรี้ยง ส่องแสงสว่างเจิดจ้า
เสียงกรีดร้องของวิญญาณอาฆาตดังสนั่น มันทรุดลงกับพื้น ดวงตาเลื่อนลอยไปชั่วขณะ
เนื้องอกสีเขียวที่หน้าผากของมันถูกพลังของยันต์ทำลายจนระเบิดออก น้ำเหลืองสีเขียวไหลทะลัก ก่อนจะระเหยเป็นไอสีดำ
ดวงตาของผมแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น
ผมกระโจนขึ้นคร่อมร่างของมัน กระชับตะขอเหล็กแน่น แล้วฟาดใส่หน้ามันเต็มแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่า!
“ไอ้ชาติชั่ว!”
เสียงสบถดังไม่ขาดสาย ขณะที่ตะขอในมือของผมกระแทกลงไปบนหน้าผากและเนื้องอกสีเขียวของมันอย่างไร้ความปรานี
เสียง “ตึกๆๆๆ!” ดังซ้ำๆ ทั่วทั้งบริเวณ
เสียงครวญครางแผ่วเบาดังจากปากของวิญญาณอาฆาต
“ไม่…อย่า…”
แต่มันไม่มีโอกาสได้พูดต่อ ศีรษะขอ
