ีที่คำร่ายดังขึ้น ผมก็ยกมือขวาที่อัดแน่นไปด้วยปราณต้นกำเนิดฟาดลงไป
ฝ่ามือของผมกระแทกเข้ากับลิ้นสีแดงของวิญญาณอาฆาตที่พันร่างผมไว้
ทันใดนั้นสายฟ้าสีขาวก็พุ่งออกมา
เสียง “เปรี๊ยะ!” ดังสนั่น สายฟ้าระเบิดกระจายออกตรงหน้าผม
แม้พลังของมันจะยังห่างไกลจากที่อาจารย์เคยใช้ แต่มันก็สามารถตัดลิ้นของวิญญาณอาฆาตออกเป็นสองท่อนได้
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น วิญญาณอาฆาตสะบัดตัวถอยไปอย่างรุนแรง พร้อมกับดึงส่วนที่เหลือของลิ้นกลับไปอย่างเร่งรีบ
ผมที่เคยถูกแขวนอยู่กลางอากาศร่วงลงกับพื้นตามแรงโน้มถ่วง
ลิ้นที่ยังเหลือซึ่งพันร่างและกัดเข้าที่ลำคอของผมพลันกลายเป็นเปลวเพลิงสีฟ้า และมลายหายไปในอากาศราวกับไม่เคยมีมาก่อน
บนร่างของผมเหลือเพียงรอยขีดข่วนเป็นทางยาว และบาดแผลจากการกัดที่คอซึ่งยังมีเลือดไหลออกมาเป็นสาย
ร่างกายของผมสั่นสะท้าน ความรู้สึกเหมือนปราณต้นกำเนิดถูกสูบออกไปจนเกือบหมด
อาการเวียนศีรษะทำให้ทุกสิ่งพร่าเลือน แต่ผมไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนั้น
ผมกัดฟันสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะหมุนตัวพุ่งตรงไปยังถุงเครื่องมือของอาจารย์
กระบี่กระดูกปลาและแส้กระดูกงูของผมถูกทิ้งอยู่ไกลเกินเอื้อมถึง แต่ในถุงเครื่องมือของอาจารย์มีอุปกรณ์ปราบวิญญาณร้ายมากมาย
ในขณะเดียวกันวิญญาณอาฆาตที่ถูกสายฟ้าฟาดจนลิ้นขาดก็แสดงท่าทางเกรี้ยวกราดสุดขีด
ปากของมันเต็มไปด้วยโลหิตสีดำสนิท ปลายลิ้นที่ขาดห้อยอยู่ตรงริมฝีปากอย่างน่าสยดสยอง
มันจ้องม
