าที่ผมด้วยดวงตาโกรธแค้น ก่อนจะตะคอกเสียงต่ำ “ไอ้เวร! คิดไม่ถึงว่าแกจะใช้วิชาสายฟ้าได้! น่ารังเกียจ น่ารังเกียจนัก!”
กล่าวจบ มันก็เงื้อกรงเล็บอันแหลมคมพุ่งทะยานเข้าหาผมอย่างดุร้าย
แต่ผมไม่หยุดมือแม้แต่วินาทีเดียว ในที่สุดผมก็มาถึงถุงเครื่องมือของอาจารย์!
ผมไม่มีเวลามองดูว่ามีอะไรอยู่ข้างใน คว้าอะไรได้ก็เอาออกมาอย่างเร่งรีบ
สิ่งแรกที่ผมคว้าออกมาได้คือวัตถุสีดำหนักๆ ก้อนหนึ่ง มันมีลักษณะเป็นแท่งสี่เหลี่ยม รูปร่างคล้ายตราประทับโบราณ
ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร เพราะอาจารย์ไม่เคยกล่าวถึงมันมาก่อน แต่ในเวลาวิกฤตเช่นนี้ ผมไม่มีเวลาคิดให้มากความ
ผมกระชับก้อนเหล็กในมือแน่น แล้วเหวี่ยงมันเข้าใส่วิญญาณอาฆาตที่พุ่งเข้ามา
มันยกกรงเล็บขึ้นหมายจะปัดป้อง!
เสียง “ปัง!” ดังสนั่น ก้อนเหล็กหนักอึ้งนั้นราวกับมีน้ำหนักนับพันชั่ง วิญญาณอาฆาตไม่อาจต้านทานได้
มันถูกกระแทกล้มลงไปกับพื้นทันที
ผมตกตะลึง นี่มันของวิเศษอะไรกัน เหตุใดจึงทรงพลังถึงเพียงนี้
ขณะที่ผมยังคงตกอยู่ในความประหลาดใจ วิญญาณอาฆาตก็คำรามอย่างดุร้ายและลุกขึ้นมาอีกครั้ง
ส่วนผมเองก็หยิบของชิ้นที่สองออกมาจากถุงเครื่องมือของอาจารย์
มันคือธงสามเหลี่ยมผืนเล็ก บนนั้นมีสัญลักษณ์หยินหยางขาวดำ แต่ผมไม่รู้ว่ามันใช้ทำอะไร
ไม่มีเวลาคิดมาก ผมจึงเหวี่ยงมันไปทางวิญญาณอาฆาตทันที
เสียง “ฉวับ!” ดังขึ้น ธงสามเหลี่ยมลอยออกไปเหมือนดาวกระจาย
แต่ดูเหมือนของสิ่งนี้จะไม่ทรง
