ย์เข้าสู่ฝ่ามือขวา
ฝ่ามือของอาจารย์พุ่งตรงไปข้างหน้า เผชิญหน้ากับกรงเล็บของนักพรตวิญญาณ
ทันทีที่สัมผัสกัน
“ตู้ม!!”
เสียงระเบิดดังสนั่นราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ
แสงสีขาวสว่างวาบ นักพรตวิญญาณกรีดร้องโหยหวน
“อ๊ากกกก!!”
ร่างของมันปลิวกระเด็นไปไกลกว่าห้าเมตร ก่อนจะกระแทกพื้นกลิ้งไปหลายตลบ พลังสายฟ้ายังคงชอร์ตทั่วร่างของมันดัง “เปรี๊ยะปร๊ะ”
อาจารย์ลดมือลงก่อนสะบัดฝ่ามือเบาๆ สายฟ้าที่เหลือพลันสลายหายไป
เท่…เท่มาก!
ผมมองอาจารย์ด้วยความชื่นชมสุดขีด
นี่มันวิชาสายฟ้าที่เคยเห็นแต่ในหนังไม่ใช่หรือ! อาจารย์สามารถใช้มันได้จริงๆ!
อาจารย์เหลือบมองผมแล้วยิ้มเล็กน้อย ก่อนสั่งเสียงเรียบ “ไป ลากมันมา!”
ผมเพิ่งได้สติ รีบตอบรับทันที “รับทราบครับ อาจารย์!”
ผมหยิบแส้กระดูกงูขึ้นมา ก่อนเดินเข้าไปหานักพรตวิญญาณที่นอนชักกระตุกอยู่กับพื้น หมดท่าไปโดยสิ้นเชิง
ผมโยนปลายแส้ไปคล้องคอของมัน ก่อนลากมันกลับไปหาอาจารย์ราวกับลากสุนัขตาย
เมื่อมาถึงตรงหน้า อาจารย์ยกเท้ากระทืบลงบนใบหน้าของนักพรตวิญญาณพลางถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พูดมา…ก่อนตายแกเป็นใคร เรียนวิชามารกลืนวิญญาณมาจากไหน!”
