ารย์ไปยังทิศทางที่คางคกกระดาษหายไป
เนินเขาสิบลี้เต็มไปด้วยสุสานเก่า นอกจากจะมีหลุมศพมากมายแล้วยังเป็นแหล่งรวมของวิญญาณเร่ร่อนนอกจากนี้ พลังหยินยังหนาแน่นอย่างน่ากลัวแม้จะเป็นค่ำคืนในฤดูร้อน แต่บรรยากาศที่นี่กลับหนาวเยือกจนแทรกซึมเข้ากระดูกผมกับอาจารย์เดินฝ่าพงหญ้าที่สูงถึงระดับศีรษะ เปลี่ยนทิศทางไปมาหลายครั้งจนกระทั่งเราเดินลึกเข้าไปถึงด้านหลังของเนินเขาสิบลี้เมื่อมาถึงบริเวณนี้ ผมรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่แตกต่างออกไปนอกจากจะเย็นยะเยือกและกดดันแล้ว ที่นี่ยังมีต้นไม้แห้งตายอยู่มากมาย ทำให้บรรยากาศดูอึมครึมและวังเวงไม่ใช่แค่ผม อาจารย์เองก็มีสีหน้าหนักใจเขาพึมพำเบาๆ “ให้ตายสิ…ไม่มาที่นี่แค่ไม่กี่ปี กลับเกิดพลังอาฆาตรุนแรงซะได้!”“พลังอาฆาตรุนแรง? อาจารย์หมายความว่า มีวิญญาณอาฆาตอยู่ที่นี่หรือครับ”ผมกวาดตามองไปรอบๆ นอกจากความรกร้างและความเย็นยะเยือกแล้วก็ไม่พบเงาของผีสักตนอาจารย์พยักหน้าตอบอย่างมั่นใจ “ใช่ วิญญาณของเด็กสาวคนนั้นต้องไปพัวพันกับพลังอาฆาตนี้แน่ ไปกันเถอะ เราต้องดูว่ามีอะไรซ่อนอยู่ในที่แห่งนี้!”พูดจบ อาจารย์ถือแผ่นแปดทิศเดินลึกเข้าไป ผมก็ตามหลังไปอย่างระมัดระวังเมื่ออาจารย์กล่าวว่ามีวิญญาณอาฆาตอยู่ที่นี่ ผมยิ่งระวังตัวมากเป็นพิเศษ…พวกเราเดินลึกเข้าไปอีกประมาณสี่ถึงห้าร้อยเมตร จนมาถึงต้นไม้แห้งขนาดใหญ่ต้นหนึ่งต้นไม้นี้มีขนาดมหึมา เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณหนึ่งเมตรไม่รู้ว่าเป็นต้
