นอะไร แต่ดูจากขนาดแล้ว มันต้องเป็นต้นไม้เก่าแก่แน่ๆต้นไม้ใหญ่ขนาดนี้กลับยืนต้นตาย น่าเสียดายจริงๆ…เมื่อเดินมาถึงตรงนี้ อาจารย์ก็หยุดฝีเท้าลงทันทีผมกวาดมองไปรอบๆ แล้วต้องประหลาดใจคางคกกระดาษสีเหลืองที่อาจารย์พับไว้ก่อนหน้านี้กำลังนอนนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้แห้งนั้น“อาจารย์ คางคกกระดาษ!”ผมชี้ไปที่มันก่อนจะก้มลงหยิบขึ้นมาแต่พอได้ถือไว้ในมือ ผมสังเกตเห็นว่ามันมีรอยฉีกขาดผมส่งให้ดูด้วยความสงสัย อาจารย์ไม่ได้รับไว้ แค่เหลือบมองแล้วกล่าวว่า “ดูท่าคงเป็นที่นี่!”คำพูดของอาจารย์ทำให้ผมงงไปชั่วขณะเพราะนอกจากผมกับอาจารย์ ที่นี่ไม่มีเงาของวิญญาณแม้แต่ดวงเดียว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงวิญญาณของหลี่เสี่ยวหมิ่น“อาจารย์ แต่ที่นี่ไม่มีร่องรอยของวิญญาณหลี่เสี่ยวหมิ่นเลย หรือเธอจะซ่อนอยู่แถวนี้?”อาจารย์แสยะยิ้มเย็นชา ก่อนใช้คางชี้ไปที่ต้นไม้แห้งขนาดใหญ่เบื้องหน้า “อยู่ในต้นไม้นั่น!”“ในต้นไม้?”ผมเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ พลางมองต้นไม้ตรงหน้านอกจากลำต้นที่หนา มันก็ไม่ได้ดูแตกต่างจากต้นไม้แห้งทั่วไปหรือว่า…ต้นไม้นี้กลายเป็นภูต? กังขังวิญญาณไว้ภายใน?ในขณะที่ผมกำลังสงสัย อาจารย์ก็เดินตรงเข้าไปเขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ง้างหมัดแล้วต่อยเข้าที่ลำต้นเต็มแรง“ตึง!”เสียงกระแทกดังสนั่นลำต้นของต้นไม้แห้งเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่มันกลวง! ด้านในของต้นไม้ไม่มีแก่นไม้!อาจารย์ไม่รอช้า เขาสอดมือลึกเข้าไปในโพรงราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่างสองว
