ในใจผมเต็มไปด้วยความสงสัย อยากรู้ว่าตอนนี้สถานการณ์เป็นแบบไหนกันแน่
ผมอยากให้อาจารย์เปิดตาให้ จะได้เห็นภาพตรงหน้าด้วยตาตัวเอง แต่อาจารย์บอกว่ากลัวผมจะตกใจ
แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ผมไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด ตรงกันข้าม ผมยิ่งอยากเห็นมากขึ้น
ในเมื่อผมก้าวเข้ามาในเส้นทางนี้แล้ว สักวันก็ต้องเจอสุสานร้างแบบนี้อยู่ดี
ดังนั้น ผมจึงตัดสินใจขอให้อาจารย์เปิดตาให้ผม
ถ้าหากเห็นแล้วรับไม่ไหวก็เป็นเพราะตัวผมเองที่อ่อนแอเกินไป
แต่ยังไม่ทันที่ผมจะเอ่ยปาก อาจารย์ก็พูดขึ้นมาก่อน “เก็บธูปไว้สิบดอก นอกนั้นจุดให้หมด ไอ้พวกนี้แม่งทำตัวเหมือนผีอดตายไม่มีผิด…”
“ไม่มีปัญหาครับ อาจารย์!” ผมตอบรับทันที แล้วตั้งใจจะจุดธูปให้เสร็จก่อนค่อยว่ากัน
ธูปที่ผมใช้เป็นธูปแบบเล็ก หนึ่งกำมีสามสิบดอก
ผมหยิบสามกำออกมา เหลือไว้สิบดอก
ครั้งนี้ผมจุดธูปแปดสิบดอกในคราวเดียว
หยดขี้ผึ้งลงบนฐาน จากนั้นก็จุดไฟ
ธูปติดไฟอย่างง่ายดาย ควันสีขาวลอยอวลหนาจนทำให้ผมลืมตาแทบไม่ขึ้น
ผมปักธูปแปดสิบดอกลงบนพื้น ควันธูปลอยกระจายออกไปรอบด้าน
ขณะเดียวกันอาจารย์ก็หยิบเงินกระดาษออกมาหลายปึกจากถุงผ้า
ขณะที่ผมกำลังขยี้ตา อาจารย์ก็โปรยเงินกระดาษไปทั่วบริเวณ
“ทุกท่านที่อยู่ที่นี่ วันนี้พวกเรามาทำธุระ ตอนนี้ได้จุดธูปบูชาให้แล้ว เงินเหล่านี้ถือเป็นค่าผ่านทาง”
“ฟึบ…”
เงินกระดาษถูกโปรยขึ้นฟ้า แต่ไม่มีแม้แต่ใบเดียวที่ร่วงลงพื้น…
เงินกระดาษลอยคว้างอยู่รอบตัวเราล
