เมื่อขึ้นรถคนขับรถมองพวกเราผ่านกระจกมองหลัง ก่อนจะหัวเราะและแซวว่า “ดึกขนาดนี้ จะไปเนินเขาสิบลี้ทำไมกัน”
ยังไม่ทันที่ผมจะตอบ อาจารย์ก็กล่าวขึ้นก่อน “ไปเผากระดาษไหว้บรรพบุรุษน่ะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น คนขับรถก็ไม่ถามอะไรต่อ แต่ดูเหมือนเขาจะรู้สึกกังวลเล็กน้อย
ท้ายที่สุด ที่นั่นคือสุสานร้างซึ่งเต็มไปด้วยหลุมศพเก่าแก่
ผมนั่งอยู่บนรถโดยไม่มีอารมณ์จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น
สายตาของผมจับจ้องไปยังทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ
ภายในระยะเวลาเพียงเดือนเดียว เพื่อนร่วมชั้นของผมเสียชีวิตไปแล้วถึงหกคน
ตั้งแต่รูมเมตของผม จางเฉียง จนถึงเฉินเฟิงที่เพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อไม่นานมานี้
หลี่เสี่ยวหมิ่นเองก็ยังอยู่ในภาวะวิกฤต
หากคืนนี้พวกเราไม่สามารถนำวิญญาณของเธอกลับมาได้ เธอต้องตาย
ดังนั้น ภารกิจครั้งนี้ ‘ต้อง’ สำเร็จ
หากเราล้มเหลว หลี่เสี่ยวหมิ่นจะไม่มีวันรอด
เส้นทางจากโรงพยาบาลไปยังเนินเขาสิบลี้ทางตะวันออกของเมืองใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง
เนื่องจากคืนนี้การจราจรติดขัดเล็กน้อย กว่าพวกเราจะไปถึงก็ล่วงเลยไปสามทุ่มกว่า
ทันทีที่ผมและอาจารย์ลงจากรถ คนขับรถก็เหยียบคันเร่งออกไปทันที
เขาคงกลัวว่าเราจะฝากอะไรไว้กับเขาแล้วทำให้เขาต้องติดพันกับเรื่องนี้
“บรื้น…บรื้น…” รถเคลื่อนออกไปอย่างรวดเร็ว
อาจารย์กับผมไม่ได้สนใจเขา แต่หันไปมองทางเข้าเนินเขาสิบลี้
จากจุดที่เราลงรถ เราต้องเดินข้ามป่าละเมาะไปก่อน
และที่อยู
