่องลอยขึ้นลงไปมา
ดูเผินๆ คล้ายมีมือที่มองไม่เห็นพยายามแย่งชิงมันอยู่จากเบื้องล่าง
ภาพที่เห็นชวนให้รู้สึกพิศวง…
เมื่อผมเริ่มลืมตาได้ ก็หันไปพูดกับอาจารย์ทันที “อาจารย์ เปิดตาให้ผมเถอะ! ผมอยากเห็น”
อาจารย์ได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถาม “แน่ใจหรือว่าอยากเปิดตา”
“ครับ! ผมเข้ามาในสายนี้แล้ว และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมเจอผี สุสานร้างแบบนี้ ผมก็อยากเห็นกับตาสักครั้ง”
ความอยากรู้อยากเห็นผลักดันผมอย่างแรงกล้า ผมอยากรู้ว่าตอนนี้รอบตัวเกิดอะไรขึ้นกันแน่
อาจารย์หัวเราะเบาๆ “เจ้าเด็กน้อย ฉันกลัวว่านายจะกลับไปฝันร้ายเสียมากกว่า สิ่งที่จะได้เห็น มันน่ากลัวกว่าทุกอย่างที่เคยเจอมามาก ต่อให้เป็นหนังสยองขวัญที่น่ากลัวที่สุดก็เทียบไม่ได้กับสิ่งที่อยู่ที่นี่…”
แม้อาจารย์จะพูดอย่างไม่ยี่หระ แต่ผมกลับไม่สงสัยเลยว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องจริง
แต่ในเมื่อผมเลือกเส้นทางนี้แล้วก็ไม่มีอะไรให้ต้องกลัว
ผมสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “อาจารย์ ผมควบคุมตัวเองได้!”
อาจารย์เห็นความจริงจังในแววตาผมก็พ่นลมหายใจออก แล้วดีดบุหรี่ในมือทิ้ง
“เอาเถอะ!”
พูดจบ เขาชี้ไปที่ถุงผ้า “ในถุงนั้นมีขวดสีดำอยู่ ข้างในบรรจุน้ำตาวัวที่แช่ด้วยต้นฉีซิงเฉ่า นายฉีดใส่เปลือกตาไปสักหน่อย อีกสามวินาทีประตูสู่อีกโลกจะเปิดออกเอง”
“ครับ!” ผมตอบรับอย่างรวดเร็ว แล้วรีบค้นในถุงทันที
ไม่นานก็เจอขวดเล็กสีดำที่มีหัวฉีดพ่น
