ผมเปิดฝาออก หลับตาแน่นก่อนฉีดลงบนเปลือกตาสองครั้ง
แค่สองครั้ง…แต่แทบทำให้ผมขาดใจ!
กลิ่นเหม็นคาวรุนแรงราวกับน้ำเน่าผสมกับกลิ่นฟอร์มาลิน มันฉุนกว่าทุกอย่างที่ผมเคยสัมผัส
ผมรู้สึกคลื่นไส้จนแทบอาเจียน
ความเย็นแผ่ซ่านเข้าตาลึกถึงกระดูก คล้ายมีของเหลวเย็นเฉียบไหลซึมเข้าไปในลูกตา
เจ็บจี๊ด…เจ็บจนไม่สามารถลืมตาได้ทันที
“อาจารย์ นี่มันกลิ่นบ้าอะไรกัน! แสบตาชะมัด!” ผมร้องออกมา
อาจารย์จุดบุหรี่อีกมวนพลางพูดว่า “นายคิดว่าตาจะเปิดได้ง่ายๆ หรือ ยานี้จะช่วยกดพลังหยางเอาไว้ ทำให้สามารถเปิดตาเห็นโลกวิญญาณได้ หากไม่มีสิ่งนี้ ตาธรรมดาไม่มีทางมองเห็นพวกสกปรกเหล่านี้ได้หรอก อ้อ จริงสิ! ถ้าโชคร้ายเหมือนเมื่อก่อน พลังชีวิตตกต่ำใกล้ตาย นายก็สามารถมองเห็นพวกมันได้เช่นกัน”
อาจารย์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสบายๆ ราวกับมันเป็นเรื่องธรรมดา
ผมเริ่มรู้สึกว่าความเจ็บแปลบและความเย็นที่แผ่ซ่านในดวงตาค่อยๆ บรรเทาลง
ในขณะเดียวกันหูของผมก็เริ่มได้ยินเสียงบางอย่างเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
“ไอ้เวร มึงแย่งของกูทำไม!”
“ของกู! ของกู!”
“มึงจะแย่งอะไร นี่ของกูโว้ย!”
“ขอกูสูดเถอะ ขอสูดสักที!”
“โคตรฟิน! กูนี่ไม่ได้สูดธูปมาหลายสิบปีแล้ว”
“…”
เสียงโหวกเหวกวุ่นวายเหล่านี้ดังขึ้นข้างหูผมอย่างต่อเนื่อง
ขณะที่ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นทีละน้อย
ภาพที่เคยพร่ามัวเริ่มแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ
พื้นที่ว่างเปล่ารอบตัว ตอนนี้เต็มไปด้วยร่างของผู้คนที่ดูคล้ายมนุษย์
พวกเขาห้
