อมล้อมพวกเราไว้
บางคนก้มหน้าก้มตาสูดควันธูปอย่างบ้าคลั่ง
บางคนกำลังแย่งชิงเงินกระดาษอย่างหิวกระหาย
เมื่อดวงตาของผมปรับโฟกัสได้ชัดขึ้น ก็เริ่มมองเห็นรูปลักษณ์ของพวกมันอย่างชัดเจน
สิ่งแรกที่ผมเห็นคือผีตนหนึ่ง ใบหน้าของมันเต็มไปด้วยเลือด ครึ่งใบหน้าหลุดลอกลงมาห้อยที่คาง ขณะกำลังสูดควันธูปเข้าไปเต็มปอด
ถัดออกไป มีร่างหนึ่งกำลังถือศีรษะตัวเองไว้ด้วยสองมือ พร้อมกับสูดควันธูปอย่างกระหาย
ข้างๆ กันนั้นมีผีที่ลำไส้ทะลักออกมา มันกำลังใช้มือยัดอวัยวะเหล่านั้นกลับเข้าไปในช่องท้องของตัวเอง
รอบข้างยังมีผีที่ไม่มีดวงตา แขนขาขาดวิ่น ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะ
บางตัวแลบลิ้นยาวลงมาถึงอก บ้างก็แบกขาตัวเองไว้บนบ่า…
พวกมันมีมากมายล้นหลาม นับคร่าวๆ คงไม่ต่ำกว่าร้อยตน
พวกมันกำลังล้อมผมกับอาจารย์เอาไว้
ปากของพวกมันเปล่งเสียงครวญครางแผ่วเบา หรือไม่ก็ด่าทอเสียงดังลั่น
ที่นี่…คือสถานที่รวมตัวของผีตายโหง
ดูเหมือนว่าทุกตนจะตายอย่างไม่เป็นธรรม
ร่างของพวกมันล้วนมีบาดแผลเละเทะ หรือไม่ก็ตายอย่างสยดสยอง
ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมอาจารย์ถึงไม่อยากให้ผมเปิดตา
ภาพตรงหน้ามันชวนขนลุกจริงๆ
แต่ผมเป็นนักศึกษาแพทย์ เรียนวิชาผ่าศพมาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง
สภาพจิตใจของผมแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมาก
แม้จะตกตะลึงกับภาพที่เห็นจนขนลุกเกรียว แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นสติแตกลนลาน
ผมพยายามกดความหวั่นไหวในใจเอาไว้ ก่อนพูดออกมา “อาจารย์ นี่มัน…เกินไปจ
