ริงๆ!”
แต่อาจารย์กลับหัวเราะเบาๆ “ที่นี่คือสุสานร้าง วิญญาณที่ถูกฝังอยู่ที่นี่เกือบทั้งหมดเป็นวิญญาณที่ตายอย่างไม่เป็นธรรม ที่แย่ไปกว่านั้นคือ ที่นี่แทบไม่มีใครมาเซ่นไหว้ วิญญาณในสถานที่แบบนี้จึงดุร้ายกว่าที่อยู่ในสุสานทั่วไปหลายเท่า ถ้าคนดวงแข็งมายังพอเอาตัวรอดออกไปได้ แต่ถ้าเป็นคนดวงอ่อน หากอยู่ที่นี่นานเกินไป ได้ถูกพวกมันสูบพลังจนหมดตัวแน่ เบาหน่อยก็แค่ป่วยหนัก หนักหน่อยก็คือถึงตาย”
ผมพยักหน้า เข้าใจดีว่าหากถูกวิญญาณร้ายเกาะติดจะเกิดผลกระทบต่อร่างกายขนาดไหน
แต่หลังจากกวาดตามองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นวี่แวววิญญาณของเพื่อนผมเลย
ผมจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “อาจารย์ ผมไม่เห็นเพื่อนผมอยู่ที่นี่”
อาจารย์ยังคงสงบนิ่ง กล่าวอย่างใจเย็น “ไม่ต้องรีบ เราต้องจัดการพวกนี้ก่อน ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวมันจะมาป่วนให้ยุ่งยาก พอไล่พวกนี้ไปได้แล้ว ฉันจะเผากระดาษยันต์และจุดธูป เรียกดวงวิญญาณเพื่อนนายกลับมา ถ้าเรียกกลับมาได้ก็ดีไป แต่ถ้าเรียกไม่ได้…”
อาจารย์เว้นจังหวะ ราวกับอยากทำให้ผมร้อนใจ
ผมรีบถามทันที “ถ้าเรียกกลับมาไม่ได้ล่ะครับ”
อาจารย์ถอนหายใจลึก ก่อนเหลือบมองฝูงวิญญาณที่ยังคงแย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่ง “ถ้าเรียกกลับมาไม่ได้ แสดงว่าวิญญาณเพื่อนนายเจอปัญหาเข้าแล้ว เราคงต้องออกตามหาด้วยตัวเอง ซึ่งมีสองทางเลือก อย่างแรก ทำลายค่ายกลที่กักขังวิญญาณเพื่อนนาย อย่างที่สอง…กำจัดผีร้ายที่ขังวิญญาณของเธอเอาไว้”
อาจารย์ขยับตัวอย
