ีรษะล้านผู้เป็นเจ้าของไข้ไปไม่เป็นทันที
อาจารย์เดินมาถึงข้างเตียงของหลี่เสี่ยวหมิ่น
เธอถูกถอดหน้ากากออกซิเจนออกไปแล้ว ใบหน้าซีดเผือด แก้มตอบ และเบ้าตาคล้ำลึก
อาจารย์ไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว เขาหยิบไส้เดือนสองสามตัวจากมือของผมไป
ทุกคนในห้องต่างมองด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจว่าเขาจะทำอะไรกับไส้เดือน
พยาบาลหญิงบางคนถึงกับแสดงสีหน้ารังเกียจ
อาจารย์บีบไส้เดือนในมือจนพวกมันแหลกเละ ของเหลวหยดดัง “แปะๆๆ”
มันดูน่าสะอิดสะเอียนมาก หลายคนทำหน้าขยะแขยง
แต่ดูเหมือนอาจารย์จะไม่สนใจสายตาของพวกเขา
เขาใช้นิ้วแตะของเหลวจากไส้เดือน แล้วพึมพำบางอย่าง ก่อนจะเริ่มวาดลงบนหน้าผากของหลี่เสี่ยวหมิ่น
นี่คือยันต์บางอย่าง
แต่ผมไม่รู้ว่ามันคือยันต์แบบไหน ได้แต่ยืนดูอยู่ข้างๆ
อาจารย์วาดอย่างรวดเร็ว เขาร่างสัญลักษณ์บางอย่างบนหว่างคิ้วของหลี่เสี่ยวหมิ่นด้วยน้ำจากไส้เดือน
จากนั้นอาจารย์พนมมือ ก่อนจะผสานหลากหลายมุทราอย่างรวดเร็วพร้อมกับท่องคาถาบางอย่าง
จนกระทั่งวินาทีสุดท้าย เสียงของอาจารย์ดังขึ้นเป็นคำสั่ง “มนุษย์ขวางด้วยกระดาษ วิญญาณขวางด้วยภูผา หมื่นอาถรรพ์มิอาจผ่าน พันอาถรรพ์มิอาจรุก เร่งรัดดุจโองการสวรรค์ บัญชา!”
ทันทีที่คำสั่งถูกเปล่งออกมา อาจารย์ใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางแตะลงบนหน้าผากของหลี่เสี่ยวหมิ่น
ร่างของเธอที่เคยเย็นชืดเหมือนคนตายกลับกระตุกขึ้นมาทันที
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พร้อมกับเปล่งเสียงต่ำและแหบพร่า
เสียงนั้น
