เสียงระเบิดดังกะทันหันและกลุ่มควันดำที่แผ่ขยายออกมาทำให้พวกเราทุกคนต้องตกตะลึง
รถบัสที่ดูเหมือนจะเป็นของจริงแปรเปลี่ยนเป็นไอสีดำทันทีที่ถูกทำลาย
กลุ่มหมอกดำค่อยๆ กระจายออกไปทั่วบริเวณ
ผมมองดูภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ พลังของอาจารย์ช่างร้ายกาจนัก
เพียงกระบี่เดียว ไม่เพียงแค่กำจัดวิญญาณคนขับรถไปได้เท่านั้น แต่ยังทำลายรถบัสไปด้วย
“หายไปแล้ว รถบัสหายไปแล้ว!”
“ฉันรู้สึกได้…อิสระแล้ว! ในที่สุดก็เป็นอิสระ!”
“ความทรมานหายไปแล้ว หายไปแล้ว!”
“พวกเรารอดแล้ว…เรารอดแล้ว!”
เหล่าวิญญาณผู้โดยสารพากันส่งเสียงด้วยความดีใจ
กลุ่มไอสีดำที่ปกคลุมพื้นที่ค่อยๆ สลายไป ทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพปกติ เหลือเพียงสิบเอ็ดดวงวิญญาณผู้โดยสาร และแส้กระดูกงูของผมที่ตกอยู่บนพื้น
“ปราณต้นกำเนิดแข็งแกร่งมากจริงๆ” ผมอุทานออกมาอย่างทึ่งใจ
เม่าจิ้งเองก็มองด้วยความเลื่อมใส “พลังเต๋าสูงส่งจริงๆ”
แต่อาจารย์กลับไม่ได้ใส่ใจนัก เขาหยิบกระบี่ไม้ท้อขึ้นมามอง ก่อนจะกล่าวขึ้น “กระบี่ไม้ท้อเจ็ดดาราเล่มนี้ดีจริงๆ เป็นของอาจารย์นายสินะ?”
พูดจบ เขายื่นกระบี่คืนให้เม่าจิ้ง
เม่าจิ้งรับกระบี่ไว้พร้อมพยักหน้า “ใช่แล้วครับ ก่อนออกเดินทาง อาจารย์มอบให้ผมไว้ใช้ปราบภูตผี แต่น่าเสียดายที่ผมยังอ่อนด้อย แม้จะมีกระบี่วิเศษอยู่ในมือก็ยังไม่สามารถทำอะไรวิญญาณอาฆาตตนนั้นได้เลย”
อาจารย์โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “วันหน้ายังอีกยาวไกล วิญญาณตนนี้ไม่ธรรมดา พวกนาย
