”
“บุญคุณนี้ไม่มีวันลืม!”
“ขอบคุณมาก พี่ชาย!”
“ปรมาจารย์ทั้งสอง พวกเราไปแล้วนะ!”
“…”
เฉาเมิ่งและภรรยาของเขายังคงมีความอาลัยอยู่ในใจ แต่ทั้งสองรู้ดีว่าต้องไปเกิดใหม่ ต้องไปยังดินแดนเบื้องล่าง
การคงอยู่ในโลกนี้ต่อไปมีแต่จะทรมาน
เฉาเมิ่งในที่สุดก็ปล่อยวาง แม้ในใจจะไม่อยากให้จากกัน แต่ก็หวังให้ภรรยาและลูกได้ไปสู่ภพภูมิใหม่
วิญญาณเก้าตนก้าวเดินไปทางทิศตะวันตก ค่อยๆ เลือนหายไปในความมืด
เสียงขอบคุณสุดท้ายยังคงดังแผ่วๆ
เหลือเพียงภรรยาของเฉาเมิ่งที่ยังอุ้มลูกไว้ ไม่ยอมจากไป
เฉาเมิ่งกลั้นน้ำตา โบกมือลา “ที่รัก ไปเถอะ พาลูกไปด้วย! ผมจะใช้ชีวิตให้ดี ผมจะคิดถึงพวกคุณ วันพระ วันเทศกาล ผมจะเผากระดาษเงินกระดาษทองให้เสมอ”
“ต้าเมิ่ง…ชาติหน้าฉันก็ยังอยากแต่งงานกับคุณ”
เฉาเมิ่งไม่ได้พูดอะไรอีก ดวงตาของเขาแดงก่ำ มีเพียงน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
เขาพยักหน้าไม่หยุด เอ่ยคำว่า “ได้” ซ้ำไปซ้ำมา
ภรรยาของเขากล่าวจบ ก็ค่อยๆ ก้าวเดินจากไป
เธอหันกลับมามองเขาทุกสามก้าว และสุดท้ายก็จางหายไปในความมืด
ในวินาทีนั้นเอง เฉาเมิ่งไม่สามารถกลั้นอารมณ์ไว้ได้อีกต่อไป เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก
เสียงร้องไห้ของเขาไม่ใช่ความเศร้า แต่เป็นน้ำตาแห่งความสุข
แม้ต้องแยกจากกัน ทว่าเขาได้เห็นภรรยาและลูกหลุดพ้นจากความทรมานแล้ว…
