่าจิ้งจุดธูปทั้งหมดและปักลงในดิน
ส่วนผม หยิบกระดาษที่จดวันเดือนปีเกิดของพวกเขาออกมาเผาทิ้ง พร้อมกับหยิบกระดาษเงินกระดาษทองมาเผาต่อ เพื่อส่งให้พวกเขาเดินทางไปอย่างสงบ
เสียงของผมทอดยาวออกไป
“ธุลีคืนสู่ธุลี ดินคืนสู่ดิน ผู้ล่วงลับเดินทางสู่ปรภพ เฉาอ้าย หวังเอ๋อร์หย่า จ้าวเต๋อจู้…จงไปสู่สัมปรายภพ”
ทันทีที่เสียงของผมจางลง ลมเย็นยะเยือกก็พัดผ่านรอบตัว
ธูปสิบเอ็ดดอกที่ปักไว้เริ่มเผาไหม้เร็วขึ้น แสงไฟแดงสว่างจ้ากว่าปกติ
เหล่าวิญญาณรู้สึกถึงบางสิ่ง พวกเขาทั้งหมดหันไปมองทางทิศตะวันตก
ขณะเดียวกันผมส่งยันต์เฉินชิงที่อาจารย์มอบให้ไปให้เม่าจิ้ง
เม่าจิ้งรับยันต์ไว้ และเผามันลงไปข้างๆ
เปลวไฟจากยันต์นี้ไม่ใช่สีแดงปกติ แต่มันเป็นเปลวไฟสีขาวบริสุทธิ์
เมื่อเผาไหม้จนหมด ควันสีขาวสายหนึ่งก็ลอยออกไปทางทิศตะวันตก ก่อนจะสลายหายไป
ผมมองตามมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมาบอกเหล่าวิญญาณ
“ทุกคนหยิบเงินของตัวเอง แล้วเดินไปทางทิศตะวันตก พวกคุณไปพร้อมกันจะได้มีเพื่อนร่วมทาง”
สีหน้าของพวกเขาแตกต่างกันไป บางคนลังเล แต่ส่วนใหญ่เต็มไปด้วยความขอบคุณต่อผมและเม่าจิ้ง
พวกเขาค่อยๆ เอื้อมมือไปยังเถ้ากระดาษที่เผาไหม้
ในสายตาผม มันเป็นเพียงกองเถ้าธรรมดา
แต่ในสายตาของเหล่าวิญญาณ พวกเขาหยิบขึ้นมาเป็นเงินกระดาษที่เตรียมไว้สำหรับเดินทาง
มันคือค่าใช้จ่ายในการเดินทางข้ามภพและเป็นบุญกุศลที่เรามอบให้พวกเขา
“ขอบคุณ ขอบคุณปรมาจารย์น้อย!
