้น แม้แต่อาจารย์ของเขายังไม่กล้าแตะต้อง
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเม่าจิ้งเลย…เขาจึงเลือกที่จะเงียบไป
บรรยากาศภายในรถเงียบลงตามอารมณ์ของผม
แต่ภายในใจของผมกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
สักวันหนึ่ง ผมจะบุกเข้าไปในตึกทดลองนั้นและพาไป๋เสี่ยวอวี่ออกมาให้ได้
ไม่สนว่าปรมาจารย์ที่ไหนจะเป็นคนวางค่ายกลบ้าบอนั่น
ไม่สนว่ามันจะเป็นอาถรรพ์ร้ายหรือไม่
ตราบใดที่มันกล้าทำร้ายไป๋เสี่ยวอวี่ ผมจะทำให้มันสูญสลายไปตลอดกาล!
ในขณะที่ผมกำหมัดแน่น ตั้งมั่นกับคำสาบานของตัวเอง เสียงของวิญญาณหนุ่มรอยสักจากที่นั่งคนขับก็ดังขึ้นด้วยความตื่นเต้น “ถึงแล้ว! เราถึงท่าเรือแล้ว!”