ได้ชัดว่าเม่าจิ้งมีฝีมือสูงกว่าผม
ผมไม่รบกวนเขา และกลับไปควบคุมวิญญาณคนขับรถเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน
เหล่าวิญญาณผู้โดยสารในรถบัสต่างจับจ้องมาที่เราด้วยความหวาดกลัว
มีเพียงวิญญาณคนขับรถเท่านั้นที่ยังคงร้องคร่ำครวญไม่หยุด “ฝังไปพร้อมกัน…ทุกคนต้องถูกฝังไปพร้อมกับฉัน…”
เมื่อเห็นว่ามันยังคงไม่สงบ ผมยกเท้าถีบเข้าที่ใบหน้าของมันอย่างแรงหลายครั้ง
“หุบปากซะ!”
“พวกแกทุกคนคิดจะเล่นงานฉัน! ฉันจะให้แกตาย! ทุกคนต้องตาย!”
มันดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง กระบี่กระดูกปลาที่ตรึงมันไว้เริ่มสั่นและดูเหมือนจะสะกดมันไม่อยู่
ผมไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากคว้าแส้กระดูกงูออกมา ใช้แส้รัดคอมันแล้วพันอีกด้านเข้ากับเสาเหล็กภายในรถบัสก่อนที่มันจะดิ้นหลุดจากกระบี่
ในขณะเดียวกันเม่าจิ้งก็เขียนยันต์เสร็จ
ผมกวาดตาดู ปรากฏว่าเป็นหมายเลขทะเบียนของรถบัสคันนี้ และเส้นทางปลายทางที่ระบุไว้คือ ท่าเรืออวี๋จุ่ย
เมื่อเขาเขียนเสร็จ เม่าจิ้งหันไปพูดกับวิญญาณหนุ่มรอยสักที่พยายามควบคุมรถ
“พี่ชาย คราวนี้นายเป็นคนขับรถนะ”
วิญญาณหนุ่มรอยสักชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะอุทาน “ฉันเหรอ ให้ฉันขับ?”
เม่าจิ้งพยักหน้า “ใช่ นายเท่านั้นที่ขับได้ รถบัสผีต้องมีผู้โดยสารที่เป็นวิญญาณขับเท่านั้น คนเป็นขับไม่ได้ ฉันจะเผายันต์นี้ให้ นายจะเข้าใจวิธีขับมันเอง”
วิญญาณหนุ่มรอยสักได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า “ก็ได้! ฉันจะลองดู!”
เหล่าวิญญาณผู้โดยสารในรถเริ่มตื่นเต้น
“สุดยอด!
