ในที่สุดเราก็มีโอกาสออกไปจากที่นี่!”
“ไม่ต้องอยู่ในน้ำอีกต่อไปแล้ว!”
“เราจะรอดแล้ว!”
แต่น้ำในอ่างเก็บน้ำยังคงเดือดพล่าน พ่นไอสีดำออกมาอย่างต่อเนื่อง
วิญญาณคนขับรถแผดเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง พลังอาฆาตพุ่งกระจายออกมา
ด้วยแรงระเบิดนั้น กระบี่กระดูกปลาที่ปักคอมันกระเด็นออกไปเสียงดัง “ปัง!”
มันผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว
เสียงหวีดร้องของเหล่าวิญญาณผู้โดยสารดังขึ้น พวกเขารีบถอยหนีไปคนละทิศทางด้วยความหวาดกลัว
วิญญาณคนขับรถหันขวับหมายจะกัดผม
โชคดีที่ผมระมัดระวังตัวอยู่เสมอ แถมก่อนหน้านี้ก็ใช้แส้กระดูกงูคล้องคอมันไว้แล้ว และยังพันรอบเสาเหล็กของรถบัสอีกด้วย
เมื่อเห็นว่ามันพยายามกัดผม ผมจึงกระชากแส้กระดูกงูอย่างแรง
เสียงกระดูกเสียดสีกันดัง “กึกๆ!”
วิญญาณคนขับรถถูกกระชากไปกระแทกกับเสาเหล็กภายในรถ ถูกตรึงแน่นไม่ให้ขยับ
“ให้ตายเถอะ คิดจะกัดฉันเรอะ!” ผมตวาดเสียงแข็ง มือยังคงจับแส้แน่น
วิญญาณคนขับรถใช้กรงเล็บคว้าจับแส้ที่รัดคอตนแน่นพลางกรีดร้อง “ปล่อยฉัน! ปล่อยฉัน!”
แน่นอนว่าผมไม่มีทางปล่อยมัน ผมกระชากแส้ให้แน่นขึ้นอีก
แต่พลังของมันกลับยิ่งเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล โดยเฉพาะหลังจากดูดซับไอสีดำที่ลอยเข้ามา มันแข็งแกร่งขึ้นทุกขณะ
เสาเหล็กแทบจะถูกมันกระชากจนหัก
เม่าจิ้งที่อยู่ด้านหน้ารถเห็นสถานการณ์ แต่แทนที่จะรีบเข้ามาช่วย เขากลับจุดไฟเผากระดาษยันต์ที่อยู่ในมือ
“เจียงหนิง อดทนอีกหน่อย…” เขากล่าว ก่อนจะพึมพำคาถ
