าต่อไป
ขณะเดียวกันกระดาษยันต์ที่เขาถือก็ถูกเผาไหม้จนหมดสิ้น
วิญญาณหนุ่มรอยสักที่นั่งอยู่ในตำแหน่งที่นั่งคนขับสามารถสตาร์ตรถได้ในที่สุด
แต่แทนที่จะมีเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น รถกลับขยับไปข้างหน้าแทน
เสียงกรีดร้องจากเหล่าวิญญาณผู้โดยสารดังขึ้น
“ไม่ใช่ๆ! ขับผิดทางแล้ว!”
“ถอยหลัง! ต้องถอยหลัง!”
วิญญาณหนุ่มรอยสักหน้าซีด รีบกล่าวด้วยความกระอักกระอ่วน “ขะ…ขอโทษที ลืมเข้าเกียร์ถอยหลัง”
พูดจบ เขาเปลี่ยนเกียร์ รถบัสก็เริ่มเคลื่อนที่ไปทางด้านหลังแทน
เม่าจิ้งพยักหน้า “ควบคุมให้มั่น อย่าเร็วเกินไป และห้ามขับผิดทางเด็ดขาด”
“เข้าใจแล้ว!” วิญญาณหนุ่มรอยสักตอบรับ
เม่าจิ้งเห็นว่าไม่มีอะไรผิดพลาดจึงรีบวิ่งตรงมาหาผมทันที
แต่ในวินาทีนั้นเองวิญญาณคนขับรถก็ระเบิดพลังออกมาอีกครั้ง
ผมรู้สึกเหมือนมีคลื่นพลังปะทะเข้ามาเต็มๆ ร่างของผมปลิวกระเด็นราวกับถูกรถพุ่งชน ก่อนจะกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง
แส้กระดูกงูที่พันรอบคอมันก็ถูกกระชากหลุดไปด้วย
มันแสยะยิ้มอาฆาต ก่อนจะคำรามเสียงต่ำ
“รถคันนี้เป็นของฉัน! ไม่มีใครแตะต้องมันได้!”
วิญญาณคนขับรถแผดเสียงคำราม ก่อนจะพุ่งเข้าหาอย่างดุดัน
เม่าจิ้งไม่สนใจผมที่ล้มอยู่ เขาชักกระบี่ไม้ท้อออกมาแล้วฟันลงไปทันที
ผมรู้สึกถึงความเจ็บแปลบที่แผ่นหลัง
แต่ก็รีบลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว คว้ากระบี่กระดูกปลาที่ตกอยู่ข้างๆ แล้วพุ่งเข้าไปช่วย
เหล่าวิญญาณผู้โดยสารต่างพากันหลบไปที่หัวท้ายรถ ร่างสั่นสะท
