้านด้วยความหวาดกลัว
มีเพียงวิญญาณหนุ่มรอยสักที่ยังคงพยายามควบคุมรถให้กลับทิศและมุ่งหน้าออกไป
เม่าจิ้งแข็งแกร่งมาก อย่างน้อยก็เหนือกว่าผมในตอนนี้
เขาปะทะกับวิญญาณคนขับรถอย่างดุเดือดโดยไม่เสียเปรียบ แต่ก็ยังไม่อาจกดมันให้อยู่มือ
เสียงดังกึกก้องจากการปะทะกันระหว่างกระบี่ไม้ท้อและกรงเล็บของวิญญาณคนขับรถดังไปทั่วรถบัส ไฟสีเขียวพวยพุ่งขึ้นเป็นระยะ
เมื่อเห็นจังหวะที่ทั้งสองปะทะกัน ผมฉวยโอกาสทันที
ผมแทงกระบี่กระดูกปลาทะลวงเข้าไปที่ดวงตาของมัน
การโจมตีสำเร็จ! กระบี่ปักทะลุเข้าที่ดวงตาของมันเต็มๆ
วิญญาณคนขับกรีดร้องเสียงแหลม พร้อมกับยกกรงเล็บขึ้นหมายจะฉีกผมเป็นชิ้นๆ
แต่เม่าจิ้งวาดกระบี่ลงไปที่แขนของมันอย่างเฉียบคม
เสียงหวีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นไปทั่วรถ
ผมฉวยโอกาสถีบมันอย่างแรง ทำให้มันกระเด็นไปกระแทกกับเบาะที่นั่ง
เม่าจิ้งไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย เขาพุ่งกระบี่ตรงไปยังอกของมัน ตรึงร่างของมันไว้กับเบาะโดยตรง
“พวกแกทุกคนรวมหัวกันเล่นงานฉัน!”
วิญญาณคนขับรถคำราม กราดเกรี้ยวไปทั่วทั้งคันรถ พยายามกระชากกระบี่ออกจากอกเพื่อหลุดพ้นจากพันธนาการ
แต่เม่าจิ้งกดมันไว้แน่น ไม่ให้มันขยับได้
เมื่อเห็นดังนั้น ผมรีบตะโกนขึ้น “ตรึงมันไว้ก่อน เดี๋ยวฉันจะมัดมัน!”
พูดจบ ผมคว้าแส้กระดูกงูที่ตกอยู่ แล้วรีบก้าวไปทางด้านหลังของมัน
ผมพันแส้ไปรอบตัวมันทันทีโดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องหรือการดิ้นรนของมัน
เมื่อแส้สัมผัสกับร
