ียงคำราม “อือๆๆ” ของมันยังคงดังไม่หยุด แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาต
ผมเริ่มหงุดหงิด เมื่อเห็นว่าฆ่ามันไม่ตาย ผมจึงคว้าผงพริกที่เหลือทั้งหมดเทลงบนตัวมัน
ผงพริกเหมือนน้ำกรดที่กัดกร่อนผิวของมันอย่างต่อเนื่อง
มันดิ้นทุรนทุราย เสียงร้องโหยหวนดังระงม แต่ถึงอย่างนั้น…
มันก็ยังไม่ตาย…
นี่มันเรื่องบ้าอะไร! ผมไม่เคยเจอผีที่ฆ่าไม่ตายแบบนี้มาก่อน
ผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองหมดหนทาง
หรือว่าต้องตัดหัวมันออกไปเลย?
คิดได้ดังนั้น ผมจึงกระชากกระบี่กระดูกปลาขึ้นมา ก่อนที่มันจะได้ตั้งตัว
ผมฟันลงไปที่คอของมันอย่างแรง หวังจะตัดหัวมันให้ขาดสะบั้น
แต่ผมกลับพบว่า ผมทำไม่ได้ คอมันแข็งราวกับเหล็กกล้า!
ในขณะที่ผมกำลังหาวิธีจัดการมัน บรรดาผู้โดยสารที่อยู่ด้านหลังก็เริ่มแสดงอาการหวาดกลัวขึ้นมาทันที
“อ่างเก็บน้ำ…อ่างเก็บน้ำ…!”
“ฉัน…ฉันไม่อยากลงไป! ฉันไม่อยากลงไป!”
“ห้ามลงน้ำ! ห้ามลงน้ำ! ถ้าลงไปพวกเราจะตายกันหมด!”
“…”
วิญญาณหนุ่มรอยสักกระโจนจากด้านข้างตรงไปยังที่นั่งคนขับ
เขาจับพวงมาลัยแน่น เหยียบเบรกสุดแรง หวังให้รถบัสผีคันนี้หยุดลง
ถึงแม้ความเร็วของมันจะลดลง แต่รถกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย
“ไม่ได้! ฉัน…ฉันควบคุมรถคันนี้ไม่ได้! จบแล้ว! พวกเรากำลังมุ่งหน้าไปอ่างเก็บน้ำนั่นอีกครั้ง…ต้องกลับไปเผชิญกับฉากแห่งความตายอีกครั้ง…”
เสียงของวิญญาณหนุ่มรอยสักเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ขณะเดียวกันภรรยาพี่เฉาเองก็ตะโกนเตือนผมอย่างร้อนรน
“
