รีบหนีไป! ถ้ารถพุ่งลงไปในอ่างเก็บน้ำ นายก็ไม่รอดเหมือนกัน! รีบไปซะ! ฝากบอกเฉาเมิ่งด้วยว่าฉันก็คิดถึงเขา ขอให้เขามีชีวิตที่ดีต่อไป!”
พูดจบ เธออุ้มลูกไว้ข้างหนึ่ง มืออีกข้างกระชากกระจกหน้าต่างสุดแรง
เธอพยายามเปิดกระจกเพื่อให้ผมหนีออกไป
เธอร้องไห้ แต่ไม่มีน้ำตา
และไม่ว่าเธอจะพยายามเปิดหน้าต่างแค่ไหน มันก็ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย รถบัสคันนี้ราวกับเป็นกล่องเหล็กที่ปิดสนิท
วิญญาณที่เหลือบนรถก็พยายามทำเช่นเดียวกัน
พวกเขาต่างพยายามเปิดหน้าต่างเพื่อหนีออกไป แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน หน้าต่างก็ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว
ผมมองเห็นแสงสะท้อนจากผิวน้ำอยู่ลิบๆ
อีกไม่เกินหนึ่งนาที รถคันนี้จะถึงจุดเกิดเหตุ
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมออกมาเผชิญหน้ากับสิ่งชั่วร้ายเพียงลำพังหลังจากฝากตัวเป็นศิษย์
หากล้มเหลว ผมคงไม่อาจเผชิญหน้ากับอาจารย์ซ่ง และคงเป็นการทำให้พี่เฉาผิดหวัง
“ไม่มีใครรอดไปได้…ไม่มีใครรอดไปได้ทั้งนั้น…พวกแกต้องถูกฝังไปพร้อมกับฉัน!”
วิญญาณคนขับรถกำพวงมาลัยแน่น มือของมันยังกำกระบี่กระดูกปลาที่ผมปักเข้าที่คอแน่นราวกับจะดึงออกมา
แม้มือของมันจะถูกความร้อนจากกระบี่กระดูกปลาลวก เสียง “ซี่ๆ” ดังขึ้นด้วยเนื้อถูกเผาไหม้ แต่มันก็ยังไม่ยอมปล่อย
ตราบใดที่กระบี่กระดูกปลายังคงปักอยู่ มันจะถูกตรึงไว้กับพื้นรถ ไม่อาจลุกขึ้นมาได้
ผมคิดว่าการที่มันฆ่าไม่ตายน่าจะมีสาเหตุบางอย่าง
ถ้าไม่หาสาเหตุนั้นให้เจอ เราก็ไม่มีทางกำจัดมันได้
