ั้นที่หันมามองผมด้วยสีหน้าสิ้นหวัง น้ำเสียงสั่นเครือ
“น้องชายรีบไปเถอะ! รีบไปซะ! ถ้ายังอยู่ต่อ นายก็จะจบชีวิตเหมือนพวกเราที่เคยขึ้นรถคันนี้มาก่อน จมน้ำตายในอ่างเก็บน้ำ!”
เธออุ้มลูกไว้แน่น ก่อนจะเบี่ยงตัวออก เปิดทางให้ผมหนีไป
ผมเองก็อยากช่วยเธอ รวมถึงวิญญาณผู้โดยสารทุกคนบนรถคันนี้
แต่ตอนนี้…ผมทำอะไรไม่ได้เลย
ผมละทิ้งความคิดที่จะดึงกระบี่กระดูกปลาที่ปักอยู่บนคอวิญญาณคนขับรถออกมา รีบเก็บแส้กระดูกงู แล้วตั้งใจจะกระโจนออกไปจากรถบัสผีให้เร็วที่สุด
รถคันนี้อาจจะกักขังวิญญาณทั้งหมดไว้ได้ แต่ไม่สามารถกักขังผมได้
ผมโผล่ศีรษะออกไปนอกหน้าต่างอย่างง่ายดาย
แม้จะรู้สึกไม่เต็มใจ แต่ตอนนี้ทางเดียวที่ทำได้คือกระโดดหนีไปจากรถคันนี้…
[1]ตราบใดที่ขุนเขายังเขียวขจี อย่าได้กลัวว่าจะไม่มีฟืน หมายถึงตราบใดที่ยังมีชีวิต ย่อมต้องมีความหวัง
[1]ตราบใดที่ขุนเขายังเขียวขจี อย่าได้กลัวว่าจะไม่มีฟืน หมายถึงตราบใดที่ยังมีชีวิต ย่อมต้องมีความหวัง
