วามแตกต่าง
พู่กันในมือกับกระดาษยันต์เหลืองเบื้องหน้าราวกับกลายเป็นสิ่งเดียวกัน
ผมเพียงแค่จินตนาการถึงโครงสร้างของยันต์ แล้วปล่อยให้เส้นหมึกเคลื่อนผ่านไปโดยอัตโนมัติ
ผมเริ่มร่ายคาถาไปพร้อมกันโดยไม่รู้ตัว
“ฟ้ากลมดินเหลี่ยม กฎบัญญัติเก้าประการ ข้าจรดพู่กันลง บรรดาภูตผีจงหลบเร้น”
คาถาจบ ปลายพู่กันหยุดลง การเขียนยันต์ครั้งนี้สำเร็จโดยไม่ติดขัดเลยแม้แต่น้อย
ขณะเดียวกันอาจารย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับมีสีหน้าเปลี่ยนไป ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ
ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็กล่าวออกมาอย่างตกตะลึง “สำเร็จ…สำเร็จแล้ว!”
ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะวางพู่กันลง แล้วพูดขึ้น “อาจารย์ ที่แท้การเขียนยันต์ก็ไม่ได้ยากขนาดนั้น”
อาจารย์ถึงกับอ้าปากค้าง มองยันต์ที่ผมเขียนอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะหยิบขึ้นมาดูด้วยความตกใจ
“เจ้า…เจ้าหนุ่มนี่เขียนแค่สองครั้งก็สำเร็จ ฉันละปวดหัวจริงๆ”
ผมหัวเราะพลางพูดแหย่ “อาจารย์ ท่านใช้เวลาหนึ่งวันเต็มเพื่อฝึกยันต์นี่หรือครับ”
อาจารย์ได้ฟังคำพูดของผม สีหน้าก็เปลี่ยนไปหลายครั้ง สลับกันระหว่างเขียวคล้ำกับซีดเซียว
ความจริงแล้ว ตอนที่อาจารย์เรียนยันต์นี้ เขาใช้เวลาถึงสามวันเต็ม
ที่บอกว่าใช้เวลาแค่วันเดียวนั้นเขาพูดเกินจริงไปไกล
แต่เมื่อเห็นผมเรียนรู้ได้รวดเร็วขนาดนี้ แม้จะรู้สึกดีใจอยู่ในใจ แต่ก็ดูเหมือนจะเสียหน้าเล็กน้อย
สุดท้าย เขาใช้กำปั้นเคาะหน้าผากผมไปหนึ่งที แล้วหัวเราะพลางกล่า
