ันกลับมา เพียงกล่าวเสียงเรียบว่า “ต่อไปอย่านอนในห้องรับแขกอีก ที่นั่นตอนกลางคืนไม่สะอาด”
คำพูดของอาจารย์ดูเรียบง่าย แต่กลับทำให้ผมนึกถึงเสียงพูดคุยในฝันเมื่อคืน “อาจารย์ เมื่อคืน…ในห้องรับแขกมีบางอย่างออกมาใช่ไหม”
ก่อนหน้านี้อาจารย์ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้ แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมาหลายวัน ผมเริ่มมั่นใจแล้วว่าห้องที่ล็อกอยู่บนชั้นสองห้องที่สามต้องมีบางสิ่งที่อาจารย์เลี้ยงเอาไว้แน่
อาจารย์ไม่พูดอะไร เพียงพยักหน้าเบาๆ ถือเป็นการยอมรับ
เขาไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม ท่าทางของเขาบ่งบอกว่าไม่อยากพูดถึงสิ่งที่อยู่ในห้องนั้น
เมื่อเห็นว่าอาจารย์ไม่เต็มใจจะพูด ผมก็ไม่ซักถามต่อ
ดูเหมือนว่าสิ่งที่อยู่ในห้องนั้นจะเป็นความลับที่อาจารย์ไม่อยากเปิดเผย
ขณะนั้นเอง ผมเห็นว่าอาจารย์หยิบบางอย่างขึ้นมาจากเคาน์เตอร์ เสียงดัง “กราว” ราวกับมีโซ่กระทบกัน
ผมหันไปมองก็พบว่ามันคือแส้เส้นหนึ่ง ซึ่งเป็นแส้สีขาวสะอาด
อาจารย์เพียงสะบัดเบาๆ เสียง “เพียะ” ก็ดังขึ้น มันราวกับโซ่เหล็กสีขาว
“อาจารย์ ท่านทำแส้นี้ขึ้นมาเองหรือ” ผมถาม
อาจารย์หันมายิ้มให้ ก่อนจะตอบว่า “นี่คือสิ่งที่บรรพจารย์มอบให้นาย เอาไปลองดูสิ…”
