งผมมีหินก้อนใหญ่ขวางอยู่!
ผมไม่มีทางหนี!
เงาดำนั้นเริ่มหัวเราะเสียงต่ำอย่างแปลกประหลาด จากนั้นพูดขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า
“คิกๆๆ…เด็กน้อย อย่ากลัวไปเลย
“มองข้าให้ดีสิ…”
ขณะพูด มันก็ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เผยให้เห็นร่างกายส่วนบนที่ซ่อนอยู่ในเงามืด
มันก้าวออกมาจากใต้ร่มเงาของต้นไม้
ร่างกายของมันเริ่มเผยออกมาภายใต้แสงจันทร์สลัว
ผมมองเห็นรูปร่างของมันได้ทีละนิด…
สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าผม เป็นสัตว์ร้ายที่มีร่างกายคล้ายมนุษย์
มันสูงประมาณหนึ่งเมตรครึ่ง รูปร่างผอมสูง เต็มไปด้วยขนสีเหลืองซีดทั่วทั้งตัว คอยาวและศีรษะกลม
แต่ใบหน้าของมันกลับเป็นใบหน้าครึ่งคนครึ่งสัตว์ ปกคลุมด้วยขนดำดูน่าสะพรึงกลัว
มันจ้องมองมาที่ผมด้วยดวงตาสีเขียวมรกต พลางหัวเราะเสียง “คิกๆๆ” ฟังแล้วเสียวสันหลัง
แม้เพียงแค่กวาดตามองก็ทำให้ผมหน้าถอดสี
รูปร่างมันคล้ายมนุษย์ แต่ดูจากลักษณะแล้ว มันคือ ‘พังพอน’ ตัวใหญ่
ผมเคยเห็นสัตว์พวกนี้ในบ้านเกิดมาก่อน
พวกมันเคยแอบเข้ามาขโมยไก่ในลานบ้านของพวกเรา
แต่ไม่เคยเห็นตัวไหนที่โตเท่ามนุษย์และสามารถพูดภาษาคนได้เช่นนี้!
นี่คือ ‘สัตว์เดรัจฉาน’ ที่บำเพ็ญเพียรมากพอจนแปลงกายเป็นมนุษย์ได้ตามที่คนเฒ่าคนแก่เล่าขานกันสินะ
“เวรเอ๊ย…”
ผมพึมพำออกมาด้วยความตื่นตระหนก
ปีศาจพังพอนในร่างมนุษย์ก้าวเข้ามาใกล้ มันยิ้มประหลาด และพูดด้วยเสียงแหบพร่าที่ฟังไม่ชัดเจน “เด็กน้อย เจ้าคิดว่าข้าเป็นเทพหรือเป็นเซียนกันล่ะ”
พูด
