จบ มันก้าวเข้ามาอีกก้าว
กลิ่นเหม็นเปรี้ยวและกลิ่นคาวเลือดรุนแรงขึ้นทุกขณะ
หางยาวของมันลากไปบนพื้น ส่งเสียง “ครืดๆ” น่าขนลุก
คำถามของมันทำให้ผมสะดุ้ง
ผมเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับสัตว์เดรัจฉานที่ผ่านการบำเพ็ญเพียรจนมีสติปัญญามาก่อน พวกมันจะมาขอให้มนุษย์ ‘แต่งตั้งยศ’ ให้
แต่ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันหนึ่งตัวเองจะต้องเผชิญกับสถานการณ์นี้ด้วยตัวเอง
“เด็กน้อย เจ้าคิดอะไรอยู่ ข้าถามว่าข้าเหมือนเทพหรือเหมือนเซียน? เจ้าจงคิดให้ดีก่อนตอบ”
มันพูดพลางแลบลิ้นเลียเลือดที่ติดอยู่บนขนรอบปาก พร้อมกับยกกรงเล็บแหลมคมขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังข่มขู่ให้ผมต้องตอบคำถามของมัน
เทพหรือเซียน?
จากที่ผมเคยได้ยินมา พวกสัตว์เดรัจฉานเหล่านี้จะถามว่า ‘ข้าเหมือนมนุษย์หรือเทพ’ ไม่ใช่หรือ
ทำไมสิ่งที่อยู่ตรงหน้าผมถึงถามต่างออกไปล่ะ
ผมพยายามค้นหาคำตอบจากเรื่องเล่าที่เคยได้ยินมา
แต่ข้อมูลที่ผมรู้มีน้อยเกินไป และทุกอย่างล้วนเป็นแค่ตำนานพื้นบ้าน ไม่มีวิธีแก้ไขปัญหานี้เลย
ตอนนี้ผมตกอยู่ในสถานการณ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
ถ้าผมตอบไปตามที่มันถาม และบอกว่ามันเป็นเทพหรือเซียน…
ดูเหมือนไม่ว่าผมจะตอบอย่างไรก็ไม่มีทางเป็นผลดีต่อตัวเอง
ผมไม่ใช่บุคคลสำคัญอะไร แล้วผมจะมีสิทธิ์แต่งตั้งมันให้เป็นเทพหรือเซียนได้ยังไง
เจ้าเดรัจฉานเฒ่าตัวนี้เริ่มหงุดหงิด มันใช้กรงเล็บกดลงไปบนต้นไม้
เสียง “แกรก” ดังขึ้น มันข่วนจนเปลือกไม้หลุดออกมาเป็นชิ้น
น้ำเสียง
