ะโยชน์อะไรเลย
ดูเหมือนอาวุธนี้จะไม่มีอำนาจใดๆ เหนือสัตว์ป่า
ถึงแม้ในใจจะหวาดกลัวแค่ไหน แต่ผมก็จำคำสั่งของอาจารย์ได้ขึ้นใจ
หากฝ่าฝืนกฎก็จะไม่สามารถเป็นศิษย์ของเขาได้อีกต่อไป
การรับพรจากบรรพจารย์ต้องทำตามพิธีอย่างเคร่งครัด ผมจึงทำได้เพียงอดทน ยืนนิ่ง ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
แต่เมื่อคิดดูอีกที แม้ผมจะเปิดตาตอนนี้ก็ไม่มีทางทำอะไรได้อยู่ดี
ถ้าขยับผิดจังหวะก็อาจทำให้สัตว์เหล่านี้ตกใจและโจมตีผมทันที
ดังนั้นแล้ว ทางเลือกที่ดีที่สุดก็คือปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตา
ขณะเดียวกันผมก็เริ่มคิดว่านี่อาจเป็นบททดสอบของอาจารย์ก่อนจะรับผมเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ
ถ้าไม่ใช่แบบนั้น ทำไมก่อนจากมา อาจารย์ถึงย้ำแล้วย้ำอีกว่าห้ามถอดผ้าปิดตา?
หรือบางที…เขาอาจจะรู้อยู่แล้วว่าผมจะต้องเจอกับอะไร
บางทีคนที่จะเข้าสู่สายนี้ได้ต้องเป็นผู้ที่มีจิตใจแน่วแน่เท่านั้น
หรือสิ่งที่ผมสัมผัสอยู่ตอนนี้อาจเป็นสิ่งที่อาจารย์ตั้งใจเรียกมาเพื่อทดสอบผม?
เป็นไปได้ว่าเขากำลังเฝ้าดูผมจากที่ไหนสักแห่ง
ถ้าไม่อย่างนั้น แล้วเขาจะรู้ได้ยังไงว่าผมเปิดตาหรือเปล่า เดินมากกว่าหรือน้อยกว่าที่กำหนด?
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว ผมก็เริ่มรู้สึกว่ามันมีความเป็นไปได้สูง
บางทีนี่อาจเป็นบททดสอบสุดท้ายก่อนที่อาจารย์จะถ่ายทอดวิชาที่แท้จริงให้ผม
เมื่อคิดได้แบบนั้น ความหวาดกลัวในใจก็ค่อยๆ คลายลง
ผมเริ่มควบคุมตัวเองได้และไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไป
