จากประสบการณ์ที่ผมสั่งสมมาในช่วงนี้ ผมเข้าใจแล้วว่าไม่ใช่วิญญาณทุกดวงจะสมควรได้รับการส่งไปเกิดใหม่
วิญญาณบางตนเป็นเพียงผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกควบคุมโดยพลังอาฆาต อย่างเช่นจางเฉียง เพื่อนร่วมห้องของผม
แต่กับพวกที่มีเจตนาทำร้ายมนุษย์โดยแท้จริง…
ไม่ต้องคิดให้มาก ฆ่าทิ้งสถานเดียว
อาจารย์พูดยังไม่ทันจบ ผมก็ชักกระบี่กระดูกปลาออกมาทันที
สีหน้าของผมฉายแววเย็นชา ก่อนจะก้าวตรงไปยังกลุ่มวิญญาณที่เหลือทั้งสี่
พวกมันตัวสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว
“อย่า…อย่าฆ่าพวกเรา! พวกเรารู้แล้วว่าผิด!”
“เข้าใจผิดกัน! เรื่องนี้เป็นแค่ความเข้าใจผิด!”
แต่ผมไม่ฟัง เดินเข้าไปโดยไม่ลังเล
เมื่อเห็นว่าผมไม่มีท่าทีจะหยุด หนึ่งในนั้นก็เปลี่ยนท่าที ดวงตาเย็นเยียบเต็มไปด้วยความดุดัน มันคำรามออกมา
“คิดจะฆ่าฉันรึ! ฝันไปเถอะ!”
มันตวัดกรงเล็บคมกริบพุ่งเข้าหาผมทันที
อาจารย์ที่ยืนอยู่ด้านหลังผมหรี่ตาลง เตรียมพร้อมจะเข้าช่วยเหลือ
แต่ผมไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย
ผมมีอาวุธอยู่ในมือ และยังมีอาจารย์อยู่ข้างหลัง ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องกลัว
ผมตวัดกระบี่กระดูกปลาฟาดสวนออกไป แขนของผีตนนั้นขาดสะบั้นทันที
เปลวไฟสีฟ้าพวยพุ่งออกจากบาดแผล เสียงกรีดร้องโหยหวนดัง
ผมไม่เปิดโอกาสให้มันฟื้นตัว แทงกระบี่กระดูกปลาเข้าที่กลางอกของมันซ้ำ
ร่างของมันระเบิดเป็นเถ้าธุลี ดับสูญไปในพริบตา
ผีอีกสามตนที่เหลือหน้าถอดสี แม้จะหวาดกลัว แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากสู้
แต
