่พวกมันเป็นเพียงวิญญาณธรรมดา ไม่ใช่วิญญาณที่ทรงพลัง
เมื่อเผชิญหน้ากับผมที่มีอาจารย์คอยหนุนหลัง พวกมันไม่อาจต่อกรได้เลย
กระบี่กระดูกปลาของผมวาดผ่านอากาศ เสียงกรีดร้องดังขึ้นติดต่อกัน
ไม่นานนัก ผมก็สังหารพวกมันทั้งหมด
เปลวเพลิงสีฟ้าสว่างวาบเป็นจังหวะ ก่อนจะดับหายไปพร้อมกับร่างของพวกมัน
ขณะเดียวกันผมรู้สึกได้ว่าปราณต้นกำเนิดจากพวกมันไหลเข้าสู่ร่างของผม
แต่ผมไม่ได้รู้สึกยินดีหรือสะใจอะไร
อาจารย์มองดูผมที่เพิ่งจัดการผีทั้งสี่ตนอย่างรวดเร็ว สีหน้าแสดงถึงความพึงพอใจ
“ไม่เลว จำไว้ว่าเรามีชีวิตเดียว เวลาจัดการพวกนี้ต้องลงมืออย่างไร้ความปรานี”
ผมพยักหน้ารับ “เข้าใจแล้ว”
อาจารย์มองนาฬิกาก่อนกล่าวต่อ “อีกสิบกว่านาทีจะถึงยามจื่อ[1]พักกันสักหน่อย พอถึงเวลา เราจะเริ่มพิธีขอพรจากบรรพจารย์”
ผมเก็บกระบี่กระดูกปลาแล้วมองไปรอบๆ ศาลหลักเมืองที่ผุพัง
รูปปั้นในศาลเสียหายหนัก หัวของรูปปั้นหายไปหมดแล้ว ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงมีวิญญาณเร่ร่อนอาศัยอยู่ที่นี่
อาจารย์จุดบุหรี่ขึ้นสูบ ก่อนจะพูดอีกครั้ง
“ว่าแต่นายไปเจอไอ้โง่อวี๋หลงมาหรือยัง”
“อาจารย์ ลุงอวี๋ออกจากโรงพยาบาลแล้วครับ เมื่อคืนผมกับเขาไปที่ห้องอาถรรพ์มาด้วยกัน จัดการผียายเฒ่าที่อยู่ในนั้นเรียบร้อย”
“หือ? หมอนั่นฝีมือแย่ขนาดนั้น ยังกล้าพานายไปปราบผีอีก?”
“เขาลืมโทรศัพท์ไว้ตอนที่พาผมไปหลบภัยในนั้น เมื่อคืนเลยกลับไปเอา แล้วผมก็ช่วยเขาจัดการผียายเฒ่าไปด้วย
