ผมส่งข้อความกลับหาอาจารย์ ถามว่าสถานที่นั้นคืออะไร
แต่เขาไม่ได้ตอบ ผมเองก็ยุ่งอยู่กับการเช็กเอาต์จากโรงแรมแล้วกลับไปที่มหาวิทยาลัย จึงไม่ได้โทรหา
ช่วงเช้ายังมีเรียน ผมจึงซื้ออาหารเช้าจากข้างทาง แล้วกลับไปที่หอพักเพื่อหยิบหนังสือเตรียมเข้าชั้นเรียน
ผมไปถึงห้องเรียนอย่างพอเหมาะพอเจาะ
ระหว่างเรียน อาจารย์ส่งข้อความกลับมาให้ผม
ผมหยิบมือถือขึ้นมาดู ข้อความมีแค่สองคำ:“รับพร”
พอเห็นแบบนั้น ผมรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมานิดหน่อย
คิดถึงสิ่งที่ลุงอวี๋บอกเมื่อคืน การรับพรถือเป็นพิธีกรรมดั้งเดิมของสายเรา
แต่ผมก็ยังสงสัยว่าครั้งนี้ผมจะได้รับอะไร
อย่างไรเสียก็อดคาดหวังไม่ได้
ตอนเรียน ผมรู้สึกว่าสมาธิไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว ทั้งวันอาจารย์พูดอะไรไปบ้าง ผมแทบไม่ได้ฟัง
จนกระทั่งช่วงบ่าย หลังจากจบคาบเรียนสุดท้าย จู่ๆ เพื่อนร่วมชั้นหญิงคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาผม
“เจียงหนิง!”
ผมเงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียก เห็นว่าเป็นหลี่เสี่ยวหมิ่น เพื่อนร่วมชั้นที่เป็นดาวเด่นของคณะ
เธอสวย เรียนดี และมีมนุษยสัมพันธ์ยอดเยี่ยม เป็นที่ชื่นชอบของคนในชั้น
ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเธอก็ถือว่าโอเค แต่ส่วนใหญ่เป็นเรื่องเกี่ยวกับการเรียน
เธอยิ้มแล้วพูดว่า “เจียงหนิง คืนนี้ว่างไหม วันนี้มีจัดงานเลี้ยงวันเกิดฉัน เลยมาชวนนายไปด้วยน่ะ”
เธอเอ่ยเชิญอย่างจริงใจ แต่ผมกลับรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เพื่อนที่ยืนข้างๆ เห็นผมยังไม่ตอบก็ช่วยพูดเสริม “เจ
