ียงหนิง พรุ่งนี้กับวันมะรืนเป็นวันหยุดนะ คืนนี้ไปด้วยกันเถอะ พวกเรายังวางแผนจะไปเล่นเอสเคปรูม[1]กันด้วย นายเล่นเก่งขนาดนั้น ไปแบกพวกเราที!”
หากเป็นสถานการณ์ปกติ ผมคงไม่ปฏิเสธ
แต่คืนนี้ผมมีธุระ จึงทำได้เพียงกล่าวอย่างเสียใจ
“ขอโทษนะ เสี่ยวหมิ่น คืนนี้ฉันติดธุระ คงไปไม่ได้ ขอให้พวกเธอเที่ยวให้สนุกนะ”
หลี่เสี่ยวหมิ่นเห็นผมปฏิเสธก็ไม่ได้ว่าอะไร เพียงพยักหน้าแล้วพูดว่า “เข้าใจแล้ว ไว้โอกาสหน้าเราค่อยไปเที่ยวด้วยกันนะ”
ผมพยักหน้ารับ ก่อนจะหยิบหนังสือแล้วเดินออกจากห้องเรียน
แต่ใครจะคิดว่างานเลี้ยงวันเกิดของหลี่เสี่ยวหมิ่นในครั้งนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมที่ไม่มีวันหวนคืน…
เนื่องจากสถานที่ที่อาจารย์ส่งให้ผมอยู่ไกลพอสมควร การเดินทางต้องใช้เวลาถึงสามชั่วโมง ดังนั้น หลังจากกลับไปที่หอพักเพื่อเก็บของ ผมหยิบกระบี่กระดูกปลาติดตัวไป จากนั้นออกไปหาอะไรกินง่ายๆ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟใต้ดินนั่งรถไฟฟ้าไปกว่าหนึ่งชั่วโมง จากใจกลางเมืองไปยังอีกฝั่งของเมืองลงจากรถไฟแล้วต้องต่อรถบัสอีก จากนั้นใช้ GPS นำทางเพื่อเดินเท้าไปอีกประมาณครึ่งชั่วโมงเมื่อผมไปถึงเชิงเขาก็เป็นเวลาสี่ทุ่มพอดีผมกวาดตามองรอบๆ ที่นี่เป็นภูเขารกร้าง มีเพียงถนนชนบทสายหนึ่งพาดผ่านตำแหน่งที่อาจารย์ส่งให้ผมอยู่ลึกเข้าไปในภูเขา ดูจากแผนที่ คงต้องเดินเท้าเข้าไปอีกสิบกว่านาทีผมจึงโทรหาอาจารย์ ถามว่าเขาอยู่ที่ไหนสายถูกรับอย่างรวดเร
