ผมกับลุงอวี๋ไม่ได้กลับบ้าน แต่ไปหาโรงแรมใกล้ๆ เปิดห้องพักคนละห้อง
เมื่อล้มตัวลงนอน ผมคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดในช่วงเวลาที่ผ่านมา
ผมไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของผมจะเปลี่ยนแปลงได้ขนาดนี้
จากนักศึกษาแพทย์กลายเป็นศิษย์ของคนเก็บศพ
จากการเรียนรู้วิธีรักษาชีวิตมนุษย์ มาตอนนี้กลับต้องเรียนรู้วิธีปราบผีและขับไล่สิ่งชั่วร้าย
ในที่สุด ด้วยอิทธิพลของแอลกอฮอล์ ผมก็ผล็อยหลับไป
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อผมตื่นขึ้นมาและหยิบโทรศัพท์ดูก็เห็นข้อความแจ้งเตือนสองข้อความ
หนึ่งจากอาจารย์ และอีกหนึ่งจากลุงอวี๋
ลุงอวี๋บอกว่าเขากลับไปแล้ว และให้ผมไปหาเขาที่หน้ามหาวิทยาลัยก่อนออกไปจัดการกับรถบัสสาย ‘330’ เพื่อรับอาหารคนตายไว้ป้องกันตัว
ส่วนข้อความของอาจารย์นั้นเป็นที่อยู่แห่งหนึ่ง พร้อมกับข้อความสั้นๆ ว่า [มาก่อนเที่ยงคืน ฉันจะรอที่นั่น]
ผมมองที่อยู่ในข้อความ
มันอยู่ชานเมือง ดูเหมือนจะเป็นพื้นที่รกร้าง ไม่มีเส้นทางคมนาคมใดๆ…