สุดของนรก
พวกเรายกให้ท่านเป็นบรรพจารย์ ถือว่ามีเกียรติอย่างยิ่ง
แต่ทำไมพรที่ลุงได้รับกลับเป็นหมั่นโถวที่กินเหลือ
มันถูกส่งมาจากยมโลกอย่างนั้นหรือ
ผมรู้สึกสงสัย เลยถามออกไป “ลุงอวี๋ แล้วหมั่นโถวของลุง บรรพจารย์มอบให้ยังไงหรือ อย่าบอกนะว่า…ท่านส่งมันมาจากขุมนรก?”
ผมถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจและข้องใจ
ลุงอวี๋สูบบุหรี่เข้าปอดลึกก่อนจะตอบ
“เป็นไปได้ที่ไหน! ลุงอยู่ในวงการนี้มาตั้งหลายสิบปี ยังไม่เคยเห็นยมทูตตัวเป็นๆ เลย แล้วจะไปเห็นระดับเทพอย่างบรรพจารย์ได้ยังไง”
“งั้นลุงอวี๋ บรรพจารย์มอบพรให้เรายังไงกัน” ผมเริ่มสงสัยขึ้นมาทันที
ลุงพ่นควันออกมา ก่อนจะอธิบายอย่างไม่เร่งรีบ “การรับพรจากบรรพจารย์เป็นพิธีกรรมอย่างหนึ่ง หลังจากทำพิธีกราบบรรพจารย์เสร็จ พวกเราต้องไปที่ศาลหลักเมืองแห่งหนึ่ง จุดธูปถวาย แล้วเลือกทิศทางที่จะเดินไป เมื่อเดินไปถึงระยะที่กำหนดแล้ว ให้นั่งสมาธิเป็นเวลาตามจำนวนครั้งที่คำนับ สิบนาทีต่อหนึ่งคำนับ พอลืมตาขึ้นมา ของสิ่งแรกที่เห็นอยู่บนพื้นก็คือพรที่บรรพจารย์ประทานให้”
ลุงพูดจบแบบง่ายๆ ไม่ได้ลงรายละเอียดมาก
แต่ผมนี่ถึงกับตะลึงไปเลย
ผมเคยจินตนาการถึงหลายวิธีที่บรรพจารย์จะมอบพรให้
อะไรอย่างพวกการส่งของจากยมโลก ยมทูตมาแจ้งรับพร หรือแม้แต่ปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ
ไม่ก็ง่ายๆ แบบเงินโอนเข้าบัญชีทันที
แต่ความจริงกลับไม่ใช่อย่างที่คิดเลยสักนิด
ไม่แปลกใจเลยที่ลุงอวี๋บอกว่าพรของเขาคือหมั
