เมื่อผมพูดจบวิญญาณทั้งสามก็หันมามองผมพร้อมกัน
หนึ่งในวิญญาณวัยกลางคนเป็นคนแรกที่มีปฏิกิริยา เขารีบพุ่งเข้ามาหาผมด้วยความร้อนรน
“อาจารย์ ได้โปรดช่วยผมด้วย! ผมไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว!”
ไม่ทันที่เขาจะพูดจบ วิญญาณวัยกลางคนอีกตนก็รีบกล่าวเสริม
“อาจารย์ ได้โปรดพาเรากลับไปด้วย! ผมอยากกลับบ้าน!”
“พี่ชาย ได้โปรดช่วยผมด้วย! ผมคิดถึงแม่เหลือเกิน!”
ทั้งสามต่างร้องขอให้ผมช่วยเหลือพวกเขา
ผมรู้ดีว่าหากต้องการสั่งสมพรก็ต้องช่วยพวกเขา ขอเพียงพวกเขาเอ่ยปาก ผมย่อมช่วยแน่นอน เพราะจะได้รับผลบุญจากพวกเขาด้วย
ผมไม่พูดพร่ำทำเพลง ตอบกลับไปทันที
“ได้สิ!”
พูดจบ ผมเดินไปที่ประตู
ใช้มือบิดลูกบิด ประตูก็เปิดออกอย่างง่ายดาย
หนึ่งในวิญญาณวัยกลางคนเห็นดังนั้นก็รีบพุ่งตัวออกไปทันที
แต่ทันทีที่เขาก้าวพ้นธรณีประตูก็เหมือนชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น
เขาถูกแรงสะท้อนจนกระเด็นกลับเข้ามา ล้มลงไปบนพื้น
เขากุมศีรษะอย่างเจ็บปวด พร้อมกับร้องโอดครวญ
ผมมองเขาอย่างใจเย็นก่อนกล่าวขึ้น “อย่าผลีผลาม พวกคุณออกไปเองไม่ได้ ต้องให้ผมเป็นคนนำทางเท่านั้น
“ถ้าจับมือผม พวกคุณถึงจะออกไปได้”
ผมยื่นมือออกไป
นี่คือวิธีที่ผมได้เรียนรู้จากหวังชุ่ยขณะอยู่ที่ตึกทดลอง
วิญญาณทั้งสามมองหน้ากัน ก่อนจะพากันเอื้อมมาจับมือผม
ผมเดินนำพวกเขาก้าวออกจากประตูได้อย่างง่ายดาย
ครั้งนี้ไม่มีแรงต้านใดๆ ขวางกั้นพวกเขาอีกต่อไป
เมื่อเดินออกมาถึงหน้าประตู วิญญาณทั้งส
