ขณะที่ลุงอวี๋กำลังวาดยันต์ ลมเย็นที่พัดกระหน่ำก็เริ่มสงบลงทีละนิด
ภายในห้องเต็มไปด้วยเศษกระจกแตกกระจาย
ทั้งบนโต๊ะและโซฟาล้วนมีเศษกระจกปักค้างอยู่
ภาพที่เห็นทำให้ผมรู้สึกหวาดหวั่น
หากเศษกระจกพวกนี้ปักเข้ากับร่างคน คงถูกเสียบจนพรุนแน่!
ผมกับลุงอวี๋ค่อยๆ โผล่ศีรษะขึ้นมาดู
ผียายเฒ่ายังคงยืนอยู่ตรงนั้นไม่ไกลนัก แต่ในตอนนี้รูปลักษณ์ของมันเปลี่ยนไปจนดูน่าสยดสยองกว่าเดิม
ลิ้นแดงยาวที่เคยถูกผมฟันขาด ตอนนี้กลับแยกเป็นสองแฉกและสั่นไหวไปมาอย่างน่ากลัว
นอกจากนี้ มันยังถือเศษกระจกคมกริบไว้ในมือทั้งสองข้าง
ทันทีที่เห็นเรา มันก็แสยะยิ้มกล่าวเสียงดุดัน
“ไอ้พ่อครัวคนตาย ไอ้เด็กอายุสั้น! เตรียมตัวตายได้เลย!”
แต่ไม่ทันที่มันจะขู่เสร็จ ลุงอวี๋ก็สวนกลับทันควันด้วยความหงุดหงิด
“ไปตายซะเถอะ นังแก่! คนที่จะตายคืนนี้น่ะ คือแกต่างหาก!”
พูดจบ ลุงอวี๋ก็ยกมีดหัวมังกรที่วาดยันต์เสร็จแล้วพุ่งเข้าหามันทันที
ตอนนี้ตัวมีดเปล่งประกายสีแดงเรื่อ ดูทรงพลังและน่าหวาดหวั่น
ผียายเฒ่าเห็นดังนั้นก็กระชับเศษกระจกในมือแล้วพุ่งเข้าไปปะทะ
“เพล้ง!”
เสียงกระแทกดังสนั่น กระจกที่มันถืออยู่กลับไม่อาจต้านแรงมีดหัวมังกรได้
มือของมันถูกฟันขาดกระเด็นไปข้างหนึ่ง!
“อ๊ากกกก!” มันกรีดร้องอย่างเจ็บปวด
เห็นได้ชัดว่ามีดหัวมังกรที่ลงยันต์ไว้เพิ่มพลังทำลายอย่างมหาศาล
แต่แทนที่มันจะถอย ผียายเฒ่ากลับพุ่งเข้าหาลุงอวี๋อีกครั้ง!
ลิ้นสองแฉกของมันพุ่งมา
