ามก็กระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น
พวกเขาขอบคุณผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกล่าวอำลา…
แต่ผมกลับเพียงแค่ยิ้มบางๆ
จู่ๆ วิญญาณทั้งสามก็ชะงักไปเหมือนถูกสะกดให้หยุดเคลื่อนไหว
พวกเขาจำทุกอย่างได้ ไม่ว่าจะเป็นบ้าน ครอบครัว หรือที่อยู่ของตัวเอง แต่พวกเขากลับจำทางกลับบ้านไม่ได้ คล้ายกับจางเฉียงในตอนนั้น
พวกเขายืนนิ่งอย่างมึนงง พยายามคิดสุดความสามารถ แต่กลับคิดไม่ออกว่าต้องกลับไปอย่างไร
พวกเขาแม้แต่จะแยกทิศเหนือใต้ยังไม่ได้เลย
ความทรงจำเรื่องทางกลับบ้านของพวกเขาเหมือนถูกลบออกจากจิตสำนึกไปอย่างสิ้นเชิง
“อาจารย์…ผมรู้ว่าผมพักอยู่แถวนี้ แต่กลับไม่รู้ว่าต้องกลับไปอย่างไร”
“พี่ชาย ผมจำที่อยู่ได้ แต่กลับจำไม่ได้ว่าต้องเดินทางไปยังไง”
“ผมเองก็เหมือนกัน จำบ้านได้ แต่กลับไม่ถูก”
ทั้งสามต่างเผยสีหน้าหวาดหวั่น
ผมเคยเผชิญสถานการณ์แบบนี้มาก่อน เลยยังคงใจเย็นและกล่าวขึ้น
“พวกคุณเป็นวิญญาณที่ตายผิดธรรมชาติจึงแตกต่างจากวิญญาณทั่วไป อีกทั้งพวกคุณตายมาหลายเดือนแล้ว ไม่มีโคมวิญญาณหรือธงนำทาง จึงหาทางกลับบ้านไม่เจอ แต่ไม่ต้องห่วง ผมจะเขียนยันต์และจุดธูปนำทางให้พวกคุณ”
“เยี่ยมไปเลย อาจารย์ช่วยผมด้วยเถอะ!”
“อาจารย์ ได้โปรดเถอะ ผมคิดถึงภรรยาเหลือเกิน”
“พี่ชาย ผมอยากกลับไปหาแม่สักครั้ง”
พวกเขาพากันอ้อนวอนราวกับจะคุกเข่าขอร้องให้ช่วย
ผมไม่รอช้า เดินไปเปิดกล่องที่ลุงอวี๋วางไว้หน้าประตู
ข้างในมียันต์ กระดาษเหลือง ธูป และพู่ก
