ันจุ่มผงชาด
ผมหยิบถ้วยน้ำมาแล้วฝนหมึกลงไป จากนั้นเงยหน้ามองวิญญาณทั้งสามก่อนจะถามขึ้น
“บอกวันเดือนปีเกิดกับที่อยู่ของพวกคุณมา”
วิญญาณทั้งสามรีบพูดออกมาพร้อมกันอย่างรวดเร็ว
ปรากฏว่าวิญญาณสองตนนั้นเป็นชาวอพาร์ตเมนต์นี้ ส่วนอีกตนเป็นผู้อาศัยในตึกข้างๆ
พอเห็นว่าบ้านของพวกเขาอยู่ไม่ไกล ผมจึงพูดขึ้นอีกครั้ง
“บ้านของพวกคุณอยู่ใกล้กัน หลังจากจุดธูปนำทางแล้ว พวกคุณจะสามารถกลับไปได้ทันที เมื่อถึงบ้าน พวกคุณต้องไปยืนใกล้คนในครอบครัว ชายให้ยืนทางซ้าย หญิงให้ยืนทางขวา พวกคุณทำได้เพียงเข้าฝันพวกเขาเพื่อบอกลา จากนั้นก็กลับมา ผมจะช่วยส่งวิญญาณให้พวกคุณเอง
“แน่นอน พวกคุณเลือกที่จะไม่กลับมาก็ได้ แต่พวกคุณต้องไม่ลืมว่าการตายอย่างผิดธรรมชาติทำให้พลังอาฆาตยังตกค้างในร่าง หากถูกกระตุ้นขึ้นมา พวกคุณอาจกลายเป็นผีอาฆาตเหมือนผียายเฒ่า และอาจทำร้ายครอบครัวของตัวเอง หรือไม่ก็กลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน ไร้ที่ไป และหากวันใดต้องเผชิญกับแสงแดดแรงกล้า วิญญาณของพวกคุณก็อาจสลายไปตลอดกาล…”
ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ผมเรียนรู้มาจากอาจารย์ซ่ง และตอนนี้ผมก็พูดออกไปด้วยท่าทางเคร่งขรึม
วิญญาณทั้งสามพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว รับปากว่าจะกลับมาแน่นอน
ผมจุดธูปสามดอก ก่อนจะเผากระดาษยันต์ที่มีวันเดือนปีเกิดและที่อยู่ของพวกเขา
เปลวไฟสีเขียวลุกโชนขึ้นจากกระดาษยันต์
เมื่อแผ่นยันต์ไหม้จนหมด วิญญาณทั้งสามก็เหมือนถูกกระตุ้น บางสิ่งบางอย่างเริ่มย้
