อนกลับมาในความทรงจำของพวกเขา
“จำได้แล้ว! ผมรู้ทางกลับบ้านแล้ว!”
“บ้านผมอยู่ตรงตึกฝั่งตรงข้าม! ผมจะไปหาภรรยา!”
หลังจากแสดงความดีใจได้ไม่นาน พวกเขาก็รีบลอยกลับไปยังทิศทางบ้านของตัวเอง
เมื่อพวกเขาจากไป ผมก็เดินกลับเข้าไปในห้องอาถรรพ์อีกครั้ง
ลุงอวี๋ได้โทรศัพท์คืนมาแล้ว และกำลังพิงโซฟาสูบบุหรี่
เมื่อเห็นผมเดินกลับเข้ามา เขาหัวเราะแล้วพูดขึ้น “เก่งมากเสี่ยวเจียง นายเรียนรู้วิธีส่งวิญญาณได้เร็วดีนี่”
ผมหัวเราะเบาๆ “ผมก็แค่ทำตามที่เคยเห็น หวังว่าจะได้รับพรจากการช่วยเหลือพวกเขา”
ลุงอวี๋ยื่นบุหรี่ให้ผมมวนหนึ่ง “นายนี่นะ…มีสี่มหาเคราะห์ติดตัวมาตั้งแต่เกิด แต่ก็เป็นดวงชะตาที่เหมาะกับงานนี้ที่สุด ตราบใดที่นายยังเดินเส้นทางนี้ต่อไปก็จะไม่เจ็บป่วยหรือมีเคราะห์ร้าย”
ผมเพียงยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร
ดวงชะตาเป็นสิ่งที่ลึกลับและซับซ้อน แต่ในขณะเดียวกันมันก็ดูเหมือนจะมีอิทธิพลต่อชีวิตของผมเสมอ
เพราะสี่มหาเคราะห์ทำให้ผมถูกสิ่งลี้ลับรบกวนมาตลอด และก็เพราะดวงชะตานี้ ผมจึงเลือกที่จะต่อสู้กับพวกมัน
ทุกอย่างล้วนเป็นเพียงการเล่นตลกของโชคชะตา…
หลังจากนั้นผมกับลุงอวี๋ก็นั่งคุยกันสัพเพเหระบนโซฟาอยู่อีกนาน
ลุงอวี๋เล่าเรื่องเกี่ยวกับผีและสิ่งลี้ลับให้ผมฟังเพิ่มเติม
แต่เมื่อผมถามเขาว่าทำไมถึงมีปัญหากับอาจารย์ซ่ง
ลุงอวี๋ก็สูบบุหรี่เข้าลึกก่อนตอบด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจ
“ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่ไอ้เวรนั่นปากหมา ลุงทนฟังไม่ไหว”
พูด
