ถึงปากหมา อาจารย์ของผมนี่ก็ขึ้นชื่อเรื่องอารมณ์ร้อน แม้แต่ตอนตกปลายังสามารถทะเลาะกับคนอื่นได้ ดูท่าลุงอวี๋คงเคยโดนด่าจนฝังใจแน่ๆ
เห็นสีหน้าของลุงอวี๋ดูไม่ค่อยดี ผมเลยไม่ซักไซ้ต่อ กลัวว่าเขาจะอารมณ์เสียไปมากกว่านี้
แต่ถึงอย่างนั้น ลุงอวี๋ก็เป็นคนเปิดเผยและไม่ถือสาหาความ
หลังจากพ่นควันออกมา เขาก็พูดขึ้นอีก “เสี่ยวเจียง! ลุงกับอาจารย์ของนายมีเรื่องขัดแย้งกันเล็กน้อย แต่ไม่มีอะไรใหญ่โต ถ้านายมีปัญหาอะไรก็บอกลุงได้ หรือถ้าไอ้เวรนั่นมันหาเรื่องนายก็บอกลุงเลย ลุงอาจไม่เก่งเท่ามัน แต่ลุงมีวิธีจัดการมัน”
คำพูดนี้ทำเอาผมไม่รู้จะตอบอะไร ได้แต่พยักหน้ารับและเปลี่ยนเรื่อง
“ลุงอวี๋ พูดถึงเรื่องนั้นแล้ว…เหรียญที่ผมให้ไปเมื่อคราวก่อน ลุงยังพกไว้อยู่ไหม”
ก่อนหน้านี้อาจารย์เคยบอกว่าอยากดูเหรียญที่เสี่ยวอวี่อมไว้ในปาก แต่เหรียญนั้นอยู่กับลุงอวี๋
เมื่อลุงอวี๋ได้ยินผมถามถึงเหรียญ จึงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ
“อยู่กับลุงนี่แหละ มันกลายเป็นสีดำสนิทไปแล้ว แต่ทำไมต้องเป็นเหรียญปีหนึ่งแปด ลุงก็ไม่รู้เหมือนกัน…”
พูดจบ เขาก็หยิบเหรียญออกมา
เหรียญสีเงินที่เคยสว่างสดใส ตอนนี้ดำสนิทเหมือนถูกไฟเผา
ผมไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับ ‘เหรียญนำวิญญาณ’ มากนัก รู้แค่ว่ามันเป็นเพียงสื่อกลางในการ ‘ซื้อชีวิต’ ‘ทวงหนี้’ หรือ ‘เสริมโชคชะตา’
ปกติแล้ววิญญาณจะเป็นผู้มอบพลังให้เหรียญเหล่านี้เพื่อใช้ทำสิ่งต่างๆ ไม่ว่าจะให้คุณหรือให้โทษ
