ี๋!
ผมรีบผลักโต๊ะล้มลง แล้วไปหลบอยู่ข้างหลัง
เสียงกระจกแตกดังไปทั่วห้อง
“ลุงอวี๋! เศษกระจกเต็มไปหมด ทำยังไงดี!”
ในสถานการณ์นี้ ผมเองก็จนปัญญา ต้องหันไปถามลุงอวี๋ที่กำลังหลบอยู่หลังโซฟา
เขาดูมึนงงเล็กน้อย หัวชนกำแพงจึงเกิดเป็นรอยบวมใหญ่
แต่ถึงอย่างนั้น สีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความโกรธ เขากำมีดหัวมังกรแน่น
“เวรเอ๊ย! นังแก่นี่ร้ายไม่เบา แม่งมีพลังอาฆาตรุนแรงขนาดนี้เลยเรอะ!”
พูดจบ ลุงอวี๋ก็ใช้คมมีดกรีดนิ้วตัวเองจนเลือดซึม
จากนั้นเขาใช้นิ้วที่เปื้อนเลือดขีดเป็นสัญลักษณ์บางอย่างลงบนคมมีด
ขณะเดียวกันปากของเขาก็เริ่มร่ายคาถาเสียงเข้ม
“แสงฟ้ากระจ่าง แจ่มนภา
“เรือนทองห้องหยก ศาลาทมิฬ
“ผีร้ายเขาเงา มีดแห่งยมโลก!”
ทันทีที่กล่าวจบ เลือดที่เปื้อนอยู่บนคมมีดหัวมังกรก็แปรเปลี่ยนเป็นอักขระสีแดงเข้ม
แม้ผมจะไม่รู้ว่าสัญลักษณ์นั้นหมายถึงอะไร แต่จากพลังที่แผ่ออกมา…
มันไม่ใช่อะไรธรรมดาๆ แน่!
