ภายในห้องนี้เต็มไปด้วยกระจกบานใหญ่ทุกด้าน แต่กลับไม่เห็นร่องรอยของผียายเฒ่าแม้แต่น้อย
ลุงอวี๋ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “ยายแก่คนนั้นหายไปไหนกัน”
ลุงอวี๋ถือมีดหัวมังกรในมือแน่น สำรวจรอบๆ อย่างระแวดระวัง
ผมเองก็นึกถึงภาพที่เคยเห็นเมื่อตอนเข้ามาที่นี่ครั้งก่อน ภาพในกระจกสะท้อนให้เห็นผียายเฒ่ากับจางเฉียง ผมจึงเอ่ยขึ้นว่า “ลุงอวี๋ เป็นไปได้ไหมว่าตอนนี้ผีตนนั้นซ่อนตัวอยู่ในกระจก? ตอนเรามาครั้งก่อน ผมก็เห็นมันอยู่ในกระจก”
ผมเหลือบมองกระจกมากมายรอบตัว ภาพสะท้อนที่ไม่มีที่สิ้นสุดสร้างความรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก
ลุงอวี๋เหมือนเพิ่งจะคิดได้ เขาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะตอบ
“ใช่แล้ว! กระจก! ผีในกระจก! มันต้องเป็นเพราะกระจกพวกนี้แน่”
ยังไม่ทันที่เสียงของลุงอวี๋จะจางไป เขาก็ยกเท้ากระทืบกระจกบานหนึ่งจนแตกละเอียด
เสียงกระจกแตกดัง “เพล้ง” ทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีก
“เสี่ยวเจียง! ทำลายกระจกทั้งหมด! เราต้องลากผียายเฒ่านี่ออกมาแล้วจัดการมัน!”
ผมพยักหน้ารับทันที “ได้เลย!”
พูดจบ ผมก็ไม่ลังเลอีกต่อไป หันไปหยิบวัตถุแข็งใกล้มือ แล้วทุบกระจกที่ติดอยู่บนผนังสุดแรง
เสียงกระจกแตกสะท้อนก้องทั่วห้อง บรรยากาศยิ่งเย็นยะเยือกลงทุกขณะ แต่ผมก็ยังคงกัดฟันทำลายมันต่อไป เพื่อให้แน่ใจว่าผีในกระจกจะไม่มีที่ซ่อนอีก
“เพล้งๆๆ!” เสียงกระจกแตกดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องไม่ขาดสาย
ทุกครั้งที่กระจกถูกทุบทำลาย บรรยากาศในห้องก็ยิ
