ลุงอวี๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าดวงตากลับแฝงไว้ด้วยจิตสังหาร ร่างกายของเขาตึงเครียด เตรียมพร้อมจู่โจมได้ทุกเมื่อ
ตราบใดที่ประตูบานนี้เปิดออก ลุงอวี๋จะลงมือทันที
แน่นอนว่าผมเองก็ไม่กล้าหย่อนยาน สัญชาตญาณตื่นตัวจนเส้นประสาททั้งร่างตึงราวกับสายธนูที่ถูกดึงสุดแรง
ทว่า เมื่อผียายเฒ่าภายในห้องได้ฟังคำพูดนั้น เธอกลับเงียบไปกะทันหัน
หนึ่งวินาที…สองวินาที…สามวินาที…
เวลาล่วงเลยไปเป็นสิบวินาที แต่ภายในห้องกลับไร้ซึ่งเสียงหรือความเคลื่อนไหวใดๆ
ผมเริ่มครุ่นคิด…หรือเธอจะจับได้ว่าเรากำลังวางแผนบางอย่าง?
แต่แล้ว ในห้วงความเงียบงันที่กินเวลายาวนาน เสียงแหบพร่าของหญิงชราก็ดังขึ้นอย่างฉับพลัน
“ก็ได้…เอาอาหารเข้ามาเถอะ”
ทันทีที่เธอพูดจบ กลุ่มควันดำที่ไหลซึมออกมาจากช่องประตูพลันหดกลับไปอย่างรวดเร็ว
ภาพนั้นประหลาดถึงขีดสุด
ทว่าความเย็นยะเยือกที่ปกคลุมโถงทางเดินกลับไม่มีวี่แววจะจางลงแม้แต่น้อย
ขณะเดียวกันประตูที่ปิดแน่นก็ส่งเสียง “แกร๊ก” แล้วแง้มออกเล็กน้อย
ผมกับลุงอวี๋สบตากัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตัว
ลุงอวี๋ไม่รอช้า ยกขาขึ้นถีบไปที่ประตูเต็มแรง!
เสียง “ปัง!” ดังสนั่น ประตูถูกกระแทกจนเปิดออกกว้างทันที
ลุงอวี๋ไม่รั้งรอ ชูมีดหัวมังกรในมือแล้วพุ่งเข้าไปในห้องอาถรรพ์อย่างเด็ดเดี่ยว
ผมเองก็ไม่ลังเล รีบกำกระบี่กระดูกปลาในมือแน่น แล้ววิ่งตามเข้าไปในห้องเช่นกัน
ภายในเป็นห้องเดี่ยว มีห้องนั่งเล่น ห้องคร
