่งแปรเปลี่ยนไปอย่างประหลาด ความรู้สึกวังเวงแผ่กระจายออกมาอย่างหนักหน่วง
ทันใดนั้น เสียงของผียายเฒ่าก็ดังขึ้น ก้องสะท้อนไปทั่วทุกมุมห้อง
“กล้าทำลายกระจกของฉันเหรอ อีกเดี๋ยวฉันจะรัดคอพวกแกให้ตาย!” เสียงนั้นแผ่กระจายมาจากทุกทิศทาง หาที่มาไม่ได้ ราวกับจู่ๆ ก็ดังขึ้นกลางอากาศ
ผมกวาดตามองไปรอบๆ แต่กลับไม่พบตัวมันเลย จึงรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาอย่างไม่อาจห้ามได้
ลุงอวี๋กลับแค่นเสียงเย็นชา “แน่จริงก็ออกมา! มาดูกันซิว่าใครจะรัดคอใครกันแน่”
ผียายเฒ่ากรีดร้องเสียงโกรธจัด “เจ้าคนส่งอาหารสารเลว ฉันจะรัดคอแกคนแรก!”
เสียงเพิ่งจางหายไป ภาพในกระจกที่เหลืออยู่ก็ค่อยๆ ปรากฏร่างของผียายเฒ่า
มันยืนอยู่ในกระจกด้านหลังผมกับลุงอวี๋!
หัวใจผมกระตุกวูบ รีบร้องเตือน “อยู่ข้างหลัง!”
ผมสะบัดตัวกลับอย่างรวดเร็ว ลุงอวี๋เองก็สะบัดมีดหัวมังกรฟันไปด้านหลังอย่างไม่ลังเล
แต่สิ่งที่มีดฟันผ่านนั้นกลับเป็นเพียงอากาศว่างเปล่า
ผมขมวดคิ้ว รีบหันกลับไปมองกระจก เห็นผียายเฒ่ายังคงยืนอยู่ที่เดิม…
แต่คราวนี้ตำแหน่งของมันเปลี่ยนไป! มันยังอยู่ด้านหลังเรา แค่เปลี่ยนตำแหน่งไปอยู่อีกฝั่งของห้องแทน!
ผมกับลุงอวี๋รีบหมุนตัวไปตามตำแหน่งใหม่ แต่ผลกลับเหมือนเดิม เบื้องหลังเรายังคงว่างเปล่า ทว่าภาพในกระจก ผียายเฒ่าก็ยังคงยืนอยู่ที่ด้านหลังเราเช่นเดิม
มันไม่ได้อยู่ในโลกความจริง แต่อยู่ในกระจก…
ชัดเจนแล้วว่ากระจกพวกนี้ต้องมีบางอย่างผิดปกติ
