แน่!
“ลุงอวี๋ กระจกพวกนี้ต้องมีบางอย่างผิดปกติแน่ๆ”
ลุงอวี๋หรี่ตาลงกล่าวเสียงเข้ม “ใช่ นังผีนี่มันไม่ออกมาเลย อยู่แต่ในกระจก! ทุบมันให้หมด!”
“ครับ!” ผมตอบรับทันที
ผมกับลุงอวี๋ไม่รอช้า เราเริ่มทุบกระจกโดยไม่สนใจว่าผียายเฒ่าจะทำท่าทางน่ากลัวแค่ไหน
“เพล้งๆๆ!” เสียงกระจกแตกดังขึ้นต่อเนื่อง เศษกระจกกระจัดกระจายทั่วพื้น ทุกเศษกระจกสะท้อนเงาของผียายเฒ่า ใบหน้ามันดุดันราวกับอสูรร้าย
แต่มันก็ยังไม่โผล่ออกมา เหมือนแค่ต้องการข่มขู่เราเท่านั้น
เราทุบไปได้เกือบหมดแล้ว ทันใดนั้นหางตาผมก็เหลือบไปเห็นเตาไฟไม่ไกลจากตรงนั้น
ผมจำได้ว่าตอนเข้ามาครั้งแรก ในเตานั้นมีเพียงผ้าขาวสะอาดผืนหนึ่ง
แต่ตอนนี้…ผ้าขาวกลับค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงสด!
ตอนแรกผมนึกว่าตาฝาด จึงรีบหันกลับไปมองให้แน่ใจอีกครั้ง
แต่ไม่ผิดแน่ ผ้าขาวกำลังเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มขึ้นเรื่อยๆ!
ลุงอวี๋ยังคงทุบกระจกต่อไป
“เพล้งๆๆ!”
แต่ยิ่งกระจกถูกทำลายมากเท่าไร สีของผ้าขาวในเตาก็ยิ่งแดงเข้มขึ้นเท่านั้น!
ผมไม่รู้ว่าสิ่งนี้หมายความว่าอะไร แต่ลางสังหรณ์บอกผมว่ากระจกและผ้าขาวนี้ต้องเกี่ยวข้องกันแน่
ผมรีบตะโกนบอกลุงอวี๋ “ลุงอวี๋หยุดก่อน! มาดูนี่เร็ว!”
ลุงอวี๋หยุดมือ หันมามองด้วยความสงสัย “อะไรหรือ!”
“ดูที่เตานั่นสิ! ผ้าขาวกลายเป็นสีแดง! ยิ่งเราทุบกระจกมากเท่าไหร่ สีมันก็ยิ่งเข้มขึ้น!” ผมกล่าวอย่างร้อนรน
ลุงอวี๋มองไปที่เตา ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าของเขาเคร่งเครียด
