็ไม่ได้สนิทกับใครเป็นพิเศษจึงไม่มีใครใส่ใจผมมากนัก
ผมตั้งใจเรียนตลอดทั้งวัน จากนั้นก็กลับหอพักมาทำการบ้าน
เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลานัด ผมหยิบกระบี่กระดูกปลา ง้างเหล็กดัดหน้าต่างแล้วปีนออกจากห้องพักอย่างชำนาญ
ผมปีนข้ามกำแพงมหาวิทยาลัย ก่อนจะเรียกรถไปยังชุมชนที่มีห้องอาถรรพ์
เมื่อมาถึงก็เพิ่งจะห้าทุ่ม
บริเวณรอบๆ เงียบสงัดไร้ผู้คน
สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่าน หมู่ตึกสูงเต็มไปด้วยบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัว…
